អដ្ឋកថា សឡាយតនវិភង្គសូត្រទី ៧

មហាសឡាយតនិកសូត្រ មានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះជាដើម ។ ក្នុងព្រះសូត្រនោះ បទថា មហាសឡាយតនិកំ គឺជា ធម្មបរិយាយ ឆ្លុះបញ្ចាំងដល់អាយតនៈដែលសំខាន់ ៦ យ៉ាង ។ បទថា អជានំ គឺមិនដឹងដោយមគ្គ ដែលព្រមនឹងវិបស្សនា ។ បទថា ឧបចយំ គច្ឆន្តិ គឺរមែងដល់នូវការចម្រើន ដោយអត្ថថា ដល់នូវការស្ទាត់ ជំនាញ ។ បទថា កាយិក បានដល់ ការរសាប់រសល់តាមទ្វារទាំង ៥ ។ បទថា ចេតសិក បានដល់ ការរសាប់រសល់តាមមនោទ្វារ ។ ក្នុង បទថា សន្តាប ជាដើម ក៏ទំនងដូចគ្នានេះឯង ។ បទថា កាយិកសុខំ បានដល់ សុខតាមទ្វារ ៥ ។ បទថា ចេតោសុខំ បានដល់ សុខតាមមនោទ្វារ ។ ក្នុងពាក្យថា សុខផ្លូវចិត្តនេះ មិនមានការចូល ឬការចេញ ដោយជវ័នតាមទ្វារ ៥ ។ គឺសេចក្តីសុខផ្លូវ ចិត្តនេះ គ្រាន់តែកើតឡើងបុណ្ណោះឯង ។ គ្រប់យ៉ាងរមែងមានតាមមនោទ្វារ ។ ឯវិបស្សនាដែលមានកម្លាំងនេះ រមែងជាបច្ច័យដល់មគ្គវុដ្ឋាន ។ វិបស្សនា ដែលមានកម្លាំងនោះ ទើបមានតាមមនោទ្វារដូចគ្នា ។ បទថា តថាភូតស្ស គឺជាអ្នកដល់ព្រមដោយសេចក្តីសុខផ្លូវចិត្ត ដែល ប្រកបព្រមដោយកុសលចិត្ត ។ បទថា បុព្វេវ ខោ បនស្ស គឺវាចា ការងារ និងអាជីវៈនៃភិក្ខុនោះ ឈ្មោះថា ស្អាតក្នុងកាលមុន គឺរមែងជារបស់បរិសុទ្ធ តាំងអំពីខាងដើម ចំណែក ៥ អង្គទៀត គឺការឃើញ ការត្រិះរិះ ការព្យាយាម ការរពឫក ការតាំងមាំ ឈ្មោះថា ជាអង្គដែលឧបការៈគ្រប់ករណី ។ ដោយប្រការដូច្នេះ ទើបលោកុត្តរមគ្គមានអង្គ ៨ ឬអង្គ ៧ ក៏បាន ។ ឯ បុគ្គលដែលចូលចិត្តពោលខោកគោះ ចាប់យកអត្ថព្រះសូត្រនេះឯងថា ការឃើញ របស់ភិក្ខុយ៉ាងនោះ ហើយពោលថា លោកុត្តរមគ្គមានអង្គ ៥ ក៏មិន មាន ។