អដ្ឋកថា អប្បដិវិទិតសូត្រទី ៧

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសូត្រទី ៧ តទៅ បទថា ធម្មា បាន ដល់ សច្ចធម៌ ៤ ។ បទថា អប្បដិវិទិតា បានដល់ មិនទាន់ចាក់ធ្លុះដោយ ញាណ ។ បទថា បរវាទេសុ បានដល់ ក្នុងវាទៈដែលប្រកបដោយទិដ្ឋិ ៦២ ពិតហើយ វាទៈទាំងនោះ ឈ្មោះថា វាទៈរបស់ពួកជនដទៃ ព្រោះជាវាទៈ របស់ពួកតិរ្ថិយដទៃ ក្រៅពីវាទៈក្នុងសាសនានេះ ។ បទថា នីយរេ បានដល់ មិនប្រព្រឹត្តទៅតាមធម្មតារបស់ខ្លួនខ្លះ បុគ្គលដទៃនាំទៅខ្លះ ។ ក្នុងបទទាំងនោះ កាលកាន់យកវាទៈថា ទៀង ជាដើមនោះឯង ឈ្មោះថា រមែងឃ្លាត ទៅ ។ កាលកាន់យកវាទៈថា ទៀង តាមពាក្យរបស់អ្នកដទៃ ឈ្មោះថា ត្រូវអ្នកដទៃនាំទៅ ។ បទថា កាលោ តេសំ បពុជ្ឈិតុំ អធិប្បាយថា កាល នេះ ទុកជាកាលគួរនៃការភាក់របស់បុគ្គលទាំងនោះ ។ ពិតហើយ ព្រះពុទ្ធ ទ្រង់ឧប្បត្តិកឡើងក្នុងលោក ព្រះធម៌ ដែលព្រះអង្គទ្រង់សម្តែង ព្រះសង្ឃជា អ្នកបដិបត្តិល្អហើយ ទាំងបដិបទាក៏ចម្រើន ទើបទេវតាពោលថា មហាជន ទាំងនេះដេកលក់ហើយក្នុងវដ្តៈ នៅមិនទាន់ភ្ញាក់ ដូច្នេះ ។ ក្នុងបទថា សម្ពុទ្ធា បានដល់ អ្នកត្រាស់ដឹងហើយដោយ ប្រពៃ ដោយហេតុ ដោយការណ៍ ។ ពិតហើយ អ្នកត្រាស់ដឹង ៤ ពួក គឺ ព្រះសព្វញ្ញុពុទ្ធ បច្ចេកពុទ្ធ ចតុសច្ចពុទ្ធ និង សុតពុទ្ធ ។ ក្នុងបណ្តាអ្នក ត្រាស់ដឹងទាំងនោះ អ្នកបំពេញបារមី ៣០ ហើយសម្រេចសម្មាសម្ពោធិ ឈ្មោះថា ព្រះសព្វញ្ញុពុទ្ធ ។ អ្នកបំពេញបារមីអស់ ២ អសង្ខេយ្យ និង ១ សែនកប្ប ទើបសម្រេចដោយខ្លួនឯង ឈ្មោះថា ព្រះបច្ចេកពុទ្ធ ។ ព្រះខីណាស្រព អ្នកអស់អាសវៈដោយមិនសេសសល់ ឈ្មោះថា ចតុសច្ចពុទ្ធ ។ ភាពជា ពហូសូត ឈ្មោះថា សុតពុទ្ធ ។ ពុទ្ធ ៣ ខាងដើម រមែងសមគួរក្នុងអត្ថនេះ ។ បទថា សម្មទញ្ញាយ បានដល់ ដឹងដោយហេតុ ដោយការណ៍ ។ បទថា ចរ