អដ្ឋកថា ផុសតិសូត្រទី ២

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងផុសតិសូត្រទី ២ តទៅនេះ បទថា នាផុសន្តំ ផុសតិ សេចក្តីថា វិបាករមែងមិនប៉ះពាល់បុគ្គលដែលមិនប៉ះពាល់ កម្ម ( គឺអ្នកមិនធ្វើកម្ម ) ម្យ៉ាងទៀត កម្មរមែងមិនប៉ះពាល់បុគ្គលដែលមិន ប៉ះពាល់កម្មនោះឯង ។ ព្រោះថា កម្មរមែងមិនធ្វើដល់បុគ្គលដែលមិនធ្វើ ។ បទថា ផុសន្តញ្ច តតោ ផុសេ សេចក្តីថា វិបាករមែងប៉ះពាល់បុគ្គលដែលប៉ះពាល់ កម្ម ម្យ៉ាងទៀត កម្មនោះឯង រមែងប៉ះពាល់បុគ្គលដែលប៉ះពាល់កម្ម ។ ព្រោះថា កម្មរមែងធ្វើបុគ្គលដែលធ្វើ ។ បទថា តស្មា ផុសន្តំ ផុសតិ អប្បទុដ្ឋប្បទោសិនំ អធិប្បាយថា ព្រោះវិបាករមែងមិនប៉ះពាល់បុគ្គលដែល មិនប៉ះពាល់កម្ម រមែងប៉ះពាល់បុគ្គលដែលប៉ះពាល់កម្ម សេចក្តីនេះ ជាធម្មតា របស់កម្មវិបាកទាំងឡាយ ដូច្នោះ ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា បុគ្គលណា រមែងប្រទូស្តចំពោះបុគ្គលដែលមិនប្រទូស្តតប អ្នកបរិសុទ្ធ អ្នកមិនមាន កិលេសដូចជាទីទួល បុគ្គលដែលប្រទូស្តចំពោះបុគ្គលដែលមិនប្រទូស្តតប ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់យ៉ាងនេះ ។ ម្យ៉ាងទៀត កម្ម ឬវិបាក រមែងប៉ះពាល់ បុគ្គលនោះ រមែងប៉ះពាល់បុគ្គលដែលប៉ះពាល់កម្មនោះឯង ព្រោះថា បុគ្គល នោះ រមែងអាចដើម្បីធ្វើការសម្លាប់បុគ្គលដទៃ ឬមិនធ្វើក៏ដោយ តែអត្តា ឈ្មោះថា តាំងនៅហើយក្នុងអបាយ ៤ ដោយកម្មនោះ ដោយហេតុនោះ ទើប ព្រះមានព្រះភាគ ត្រាស់ថា អំពើអាក្រក់រមែងត្រឡប់ឲ្យផល ដល់បុគ្គលពាលនោះ វិញ ដូចជាបុគ្គលបាចធូលីល្អិតច្រាសខ្យល់ ដូច្នោះ ។