អដ្ឋកថា អរហន្តសូត្រទី ៥

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងអរហន្តសូត្រទី ៥ ដូច្នេះតទៅ បទថា កតាវី ប្រែថា មានកិច្ចធ្វើស្រេចហើយ គឺមានកិច្ចដែលមគ្គ ៤ ធ្វើហើយ ។ បទថា អហំ វទាមិ សេចក្តីថា ទេវតាអ្នកនៅក្នុងដងព្រៃនោះ ស្តាប់វោហារ របស់ពួកភិក្ខុនៅព្រៃនិយាយគ្នាថា ខ្ញុំឆាន់អាហារ ខ្ញុំអង្គុយ បាត្ររបស់ខ្ញុំ ចីវរ របស់ខ្ញុំជាដើម ទើបគិតថា អញ សម្គាល់ថាភិក្ខុទាំងនេះជាព្រះខីណាស្រព ក៏បុន្តែពាក្យនិយាយដែលអាស្រ័យ សេចក្តីយល់ឃើញថាជាមនុស្ស ជាសត្វ មានសភាពយ៉ាងនេះ របស់ព្រះខីណាស្រពទាំងឡាយ មានឬទេហ្ន៎ ដូច្នេះ ដើម្បីដឹងនូវការប្រព្រឹត្តទៅនោះ ទើបបានក្រាបទូលសួរហើយយ៉ាងនេះ ។ ព្រះមាន ព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់តបថា ភិក្ខុណា ជាអ្នកឆ្ងាយចាកកិលេស មានកិច្ចធ្វើស្រេច ហើយ មានអាសវៈអស់ហើយ ជាអ្នកទ្រទ្រង់នូវរាងកាយដែលមាន ក្នុងទីបំផុត ភិក្ខុនោះគប្បីពោលថា អាត្មានិយាយដូច្នេះខ្លះ បុគ្គលដទៃនិយាយ នឹងអាត្មាដូច្នេះខ្លះ ភិក្ខុនោះឈ្លាស ដឹងនូវពាក្យនិយាយក្នុងលោក គប្បី ពោលតាមការនិយាយសន្មត ។ បទថា សមញ្ញំ ប្រែថា ពាក្យនិយាយ កាន់យកជាភាសា របស់សត្វលោក ជាវោហាររបស់សត្វលោក ។ បទថា កុសលោ ប្រែថា ឈ្លាស គឺឈ្លាសក្នុងធម៌ មានខន្ធជាដើម ។ បទថា វោហារមត្តេន ប្រែថា និយាយតាមតែវោហារបុណ្ណោះ បានដល់ កាលវៀរពាក្យនិយាយដែល អាស្រ័យសេចក្តីយល់ឃើញថាជាសត្វហើយ មិននាំពាក្យនិយាយឲ្យផ្សេងគ្នា ទើបសមគួរនឹងពោលថា ខ្ញុំ របស់ខ្ញុំ ដូច្នេះ ពិតហើយ កាលបុគ្គលពោល