អាទិត្តសូត្រទី ១

ខ្ញុំបានស្តាប់មកយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅក្នុងវត្តជេតពន របស់អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ជិតក្រុងសាវត្ថី ។ លំដាប់នោះឯង កាលដែលវេលារាត្រីបឋមយាមកន្លងទៅហើយ ទេវតាមួយ អង្គ មានរស្មីដ៏ល្អ ញ៉ាំងវត្តជេតពនទាំងមូលឲ្យភ្លឺ ចូលទៅគាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ ក៏អភិវាទព្រះមានព្រះភាគ ហើយឋិតនៅក្នុងទីដ៏សមគួរ ។ លុះទេវតានោះ ឋិតនៅក្នុងទីសមគួរហើយ បានពោលនូវ គាថាទាំងនេះ ក្នុងសំណាក់នៃព្រះមានព្រះភាគថា បុគ្គលជញ្ជូននូវភាជន៍ណា អំពីផ្ទះដែលភ្លើងកំពុងឆេះ ពុំនោះសោត ភ្លើងមិនទាន់ឆេះ នូវវត្ថុណា ក្នុងផ្ទះនោះ ភាជន៍ និងវត្ថុនោះ ជាប្រយោជន៍នៃបុគ្គលនោះឯង សត្វលោក ដែលជរា និងមរណៈឆេះយ៉ាងនេះ ត្រូវនាំទ្រព្យ ចេញដោយទានកុំខាន ទានដែលបុគ្គលឲ្យហើយ ឈ្មោះ ថា នាំចេញដោយល្អ វត្ថុដែលបុគ្គលឲ្យហើយ ជាវត្ថុ មានសុខជាផល វត្ថុដែលបុគ្គលមិនឲ្យហើយ ជាវត្ថុមិន មានសុខជាផលទេ ពួកចោរតែងនាំទៅ ពួករាជការ តែងរឹបយក ភ្លើងតែងឆេះវិនាសទៅ ពុំនោះសោត វេលាស្លាប់ទៅ ក៏រមែងលះបង់នូវសរីរៈ និងរបស់ ដែលបុគ្គលធ្លាប់ហួងហែង អ្នកប្រាជដឹងនូវសេចក្តីនេះ ហើយ គប្បីបរិភោគផង ឲ្យទានផង បុគ្គលឲ្យទាន ទាំង បរិភោគ ឲ្យសមគួរតាមសភាពហើយ គេមិនដែលនិន្ទា ទេ តែងបានទៅកើតក្នុងឋានសួគ៌ ។