អដ្ឋកថា ទាមលិសូត្រទី ៥

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងទាមលិសូត្រទី ៥ តទៅ បទថា ន តេនាសឹសតេ ភវំ សេចក្តីថា មិនប្រាថ្នាភពណាមួយ ដោយហេតុនោះ ។ ទេវបុត្រអ្នកមានសេចក្តីព្យាយាមជាប់មិនដាច់អង្គនេះ គិតថា ការបញ្ចប់កិច្ច នៃព្រះខីណាស្រពមិនមាន ដ្បិតព្រះខីណាស្រព ធ្វើសេចក្តីព្យាយាមមកតាំង អំពីដើម ដើម្បីសម្រេចអរហត្ត តមក ក៏សម្រេចអរហត្ត ព្រោះហេតុនោះ លោកកុំនៅស្ងៀម ចូរធ្វើសេចក្តីព្យាយាម ចូរក្រវើនក្រតើន ក្នុងទីនោះឯង ដូច្នេះហើយ ទើបពោលយ៉ាងនេះ ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់ព្រះតម្រិះថា ទេវបុត្រអង្គ នេះ មិនពោលការបញ្ចប់កិច្ចរបស់ព្រះខីណាស្រព ពោលតែពាក្យប្រៀន ប្រដៅរបស់តថាគតថា ជាអនិយ្យានិក មិននាំសត្វចេញចាកទុក្ខ តថាគតនឹង សម្តែងការចប់កិច្ចរបស់ព្រះខីណាស្រពនោះ ដូច្នេះហើយ ទើបត្រាស់ថា នត្ថិ កិច្ចំ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ក្នុងបិដកទាំងបី គាថានេះ មិនផ្សេងគ្នាទេ ។ ព្រោះថា ដែលឈ្មោះថា ទោសនៃសេចក្តីព្យាយាម ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់មិន បានសម្តែងក្នុងទីដទៃ ។ តែក្នុងទាមលិសូត្រនេះ ទ្រង់បដិសេធទេវបុត្រអង្គ នេះ ទើបត្រាស់យ៉ាងនេះ ដើម្បីទ្រង់សម្តែងការចប់កិច្ចរបស់ព្រះខីណាស្រព ថា ខាងដើមភិក្ខុនៅក្នុងព្រៃ កាន់យកកម្មដ្ឋានធ្វើសេចក្តីព្យាយាម ដើម្បីការអស់ ទៅនៃអាសវៈ សម្រេចជាព្រះខីណាស្រព ( អស់កិលេស ) ហើយ តមក បើលោកប្រាថ្នានឹងធ្វើសេចក្តីព្យាយាមក៏ធ្វើ បើមិនប្រាថ្នា លោកនឹង នៅតាមសប្បាយក៏បាន ដូច្នេះ ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា គាធំ ប្រែថា កំពង់ដែលជាទីសំចត ។