សុរិយសូត្រទី ១០

សម័យនោះឯង រាហុអសុរិន្ទ ចាប់សុរិយទេវបុត្ត ។ លំដាប់ នោះ សុរិយទេវបុត្តរពឫកដល់ព្រះមានព្រះភាគ បានពោលគាថានេះ ក្នុងវេលា នោះថា បពិត្រព្រះពុទ្ធអ្នកមានព្យាយាម កិរិយានមស្ការរបស់ ខ្ញុំ ចូរមានដល់ព្រះអង្គនោះ ព្រះអង្គរួចស្រឡះចាកធម៌ ទាំងពួង មានខន្ធ និងអាយតនៈជាដើម ខ្ញុំព្រះអង្គដល់ នូវគ្រោះថ្នាក់ ដ៏ចង្ហៀតហើយ សូមព្រះអង្គជាទីពឹង របស់ខ្ញុំ ។ លំដាប់នោះឯង ព្រះមានព្រះភាគប្រារព្ធសុរិយទេវបុត្ត ក៏ ត្រាស់នឹងរាហុអសុរិន្ទ ដោយគាថាថា សុរិយទេវបុត្ត ដល់នូវតថាគតជាអរហន្ត ជាទីពឹង ហើយ ម្នាលរាហុ អ្នកចូរលែងសុរិយទេវបុត្តចេញ ព្រះពុទ្ធទាំងឡាយ តែងទ្រង់អនុគ្រោះសត្វលោក អ្នកណា មានកម្តៅ មានពន្លឺភ្លឺផ្លេកៗ ដ៏រុងរឿងក្នុងទីងងឹត មានសណ្ឋានមូល មានតេជះខ្ពង់ខ្ពស់ ម្នាលរាហុ អ្នក កុំលេបនូវអ្នកនោះ ដែលកំពុងតែចរទៅព្ធដ៏អាកាស ឡើយ ម្នាលរាហុ អ្នកចូរលែងសុរិយទេវបុត្ត ជាកូន តថាគតចេញ ។ លំដាប់នោះឯង រាហុអសុរិន្ទ បានលែងសុរិយទេវបុត្តហើយ ប្រញាប់ចូលទៅរកវេបចិត្តិអសុរិន្ទ លុះចូលទៅដល់ហើយ មានសេចក្តីសង្វេគ ព្រឺរោម ព្រឺស្បែក ឋិតនៅក្នុងទីសមគួរ ។ វេបចិត្តិអសុរិន្ទ បានពោលនឹងរាហុអសុរិន្ទ ដែលឋិតនៅក្នុង ទីសមគួរ ដោយគាថាថា ម្នាលរាហុ ហេតុដូចម្តេច បានជាអ្នកប្រញាប់លែង សុរិយទេវបុត្ត ហើយមានសភាពស្រពោនស្រពាប់ ហេតុដូចម្តេច បានជាអ្នកភ័យដល់ម្លេះ ។ រាហុអសុរិន្ទ បានពោលគាថាថា ខ្ញុំជាបុគ្គលត្រូវសុរិយទេវបុត្ត បានពោលគាថាចំពោះ ព្រះពុទ្ធហើយ បើខ្ញុំមិនលែងសុរិយទេវបុត្តទេ ក្បាល របស់ខ្ញុំមុខជានឹងបែកជា ៧ ភាគ ទោះបីខ្ញុំរស់នៅ ក៏ មិនបានសុខដែរ ។