អដ្ឋកថា សុព្រហ្មសូត្រទី ៧

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសុព្រហ្មសូត្រទី ៧ តទៅ បទថា សុព្រហ្មា សេចក្តីថា បានឮថា ទេវបុត្រនោះ ដែលពួកស្រីទេពអប្សរចោមរោម ហើយ ទៅកាន់លានកីឡា ក្នុងឧទ្យាននន្ទនវ័ន អង្គុយលើអាសនៈដែល គេក្រាលក្រោមដើមបារិច្ឆត្តកព្រឹក្ស ពួកទេពធីតា ៥០០ ក៏អង្គុយចោមរោម ទេវបុត្រនោះ ។ ពួកទេវធីតា ៥០០ ក៏នាំគ្នាឡើងដើមឈើ ។ សួរថា ដើមឈើ សូម្បីកម្ពស់ ១០០ យោជន៍ ក៏បង្អោនចុះមកដល់ដៃដោយអំណាចចិត្ត របស់ពួកទេវតាមិនមែនឬ ហេតុអ្វី ទើបទេពធីតាទាំងនោះ ចាំបាច់ឡើង ។ ឆ្លើយថា ព្រោះទេវធីតាទាំងនោះគាប់ចិត្តនឹងការលេង តែកាលឡើងទៅ ហើយ ក៏ច្រៀងដោយសំឡេងដ៏ពីរោះ ធ្វើផ្កាទាំងឡាយឲ្យរុះរោយចុះ ។ ពួក ទេពធីតាក្រៅអំពីនេះ ( ដែលមិនបានឡើង ) រើសផ្កាទាំងនោះ យកមក ក្រងធ្វើជាផ្កាកម្រងមានទងតែមួយជាដើម ។ គ្រានោះ ពួកទេពធីតាដែល ឡើងលើដើមឈើ ក៏ធ្វើកាលកិរិយា ( ច្យុត ) ដោយអំណាចនៃឧបច្ឆេទកកម្ម ប្រហារតែម្តងបុណ្ណោះ ទៅកើតក្នុងអវីចីនរក សោយទុក្ខដ៏ពន្លឹក ។ កាលវេលាកន្លងទៅ ទេវបុត្រក៏រំពឹងថា មិនបានឮសំឡេងទេពធីតា ទាំងនោះ ផ្កាក៏មិនរុះរោយ ពួកនាងទៅណាហ្ន៎ ។ ក៏ឃើញទៅកើតក្នុងនរក កើតការរន្ធត់ចិត្ត ព្រោះសេចក្តីសោកក្នុងរបស់ជាទីស្រឡាញ់ ទើបត្រិះរិះថា ដោយហេតុត្រឹមបុណ្ណេះ ពួកទេពធីតាក៏ទៅតាមកម្ម ខ្លួនអញនឹងមានអាយុ សង្ខារបុន្មាន ទេវបុត្រនោះត្រិះរិះថា ក្នុងថ្ងៃទី ៧ អញនឹងគប្បីធ្វើកាលកិរិយា ព្រមគ្នានឹងពួកទេពធីតា ៥០០ ដែលនៅសល់ នាំគ្នាទៅកើតក្នុងនរកនោះ