អដ្ឋកថា សុសិមសូត្រទី ៩

[ ៣០៧-៣០៩ ] គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសុសិមសូត្រទី ៩ ជាបន្ត បទថា តុយ្ញំបិ នោ អានន្ទ សារីបុត្តោ រុច្ចតិ សេចក្តីថា ព្រះសាស្តា មាន ប្រាថ្នានឹងសម្តែងគុណរបស់ព្រះថេរៈ ធម្មតាថាគុណនេះ មិនសមគួរពោល ក្នុងសម្នាក់របស់បុគ្គលដែលមិនពេញចិត្តគ្នា ព្រោះថា គុណដែលពោលក្នុង សម្នាក់នៃបុគ្គលដែលមិនពេញចិត្តគ្នានោះ មិនអាចនឹងពោលចប់បានឡើយ ។ ពិតហើយ បុគ្គលអ្នកមិនពេញចិត្តគ្នានោះ កាលគេពោលគុណថា ភិក្ខុឈ្មោះ ឯណោះមានសីល ក៏នឹងពោលពាក្យថា សីលរបស់ភិក្ខុនោះដូចម្តេច ភិក្ខុនោះ មានសីលដូចម្តេច ភិក្ខុដទៃដែលមានសីល លោកមិនធ្លាប់ឃើញឬ កាលគេ ពោលគុណថា ភិក្ខុឈ្មោះឯណោះមានបញ្ញា ក៏នឹងពោលពាក្យជាដើមថា បញ្ញាដូចម្តេច ភិក្ខុដទៃដែលមានបញ្ញានោះ លោកមិនធ្លាប់ឃើញឬ ដូច្នេះ ក៏នឹងធ្វើអន្តរាយដល់គាថាពណ៌នាគុណ ។ ចំណែកព្រះអានន្ទត្ថេរ ជាសភាគៈ នឹងព្រះសារីបុត្តត្ថេរ បានបច្ច័យមានចីវរជាដើមដ៏ប្រណីត ក៏ប្រគេនដល់ព្រះថេរៈ ឲ្យក្មេងក្នុងត្រកូលឧបដ្ឋាករបស់ខ្លួនបព្វជ្ជា ឲ្យកាន់យកឧបជ្ឈាយ៍ក្នុង សម្នាក់ព្រះថេរៈ ។ សូម្បីព្រះសារីបុត្រ ក៏ធ្វើដូចព្រះអានន្ទត្ថេរ យ៉ាងនោះដូចគ្នា ព្រោះហេតុអ្វី ព្រោះជ្រះថ្លាក្នុងគុណទាំងឡាយនៃគ្នានិងគ្នា ។ ពិតហើយ ព្រះអានន្ទត្ថេរត្រិះរិះថា បងប្រុសរបស់ពួកយើង បំពេញបារមីមកមួយ អសង្ខេយ្យមួយសែនកប្ប ចាក់ធ្លុះបញ្ញា ១៦ យ៉ាង ស្ថិតនៅក្នុងតំណែងជា ធម្មសេនាបតី ជាមេទ័ពធម៌ ជ្រះថ្លាក្នុងគុណទាំងឡាយរបស់ព្រះថេរៈ ទើប រាប់អានព្រះថេរៈ ។