អដ្ឋកថា បឋមសង្គាមវត្ថុសូត្រទី ៤

បទថា សង្គាមេសុំ ប្រែថា ច្បាំងគ្នា ។ សួរថា ច្បាំងគ្នាព្រោះតែហេតុអ្វី ។ បានឮថា ព្រះបាទមហាកោសល ( ព្រះជនករបស់ព្រះបាទបសេនទិកោសល ) កាល លើកព្រះរាជធីតាថ្វាយព្រះបាទពិម្ពិសារ បានព្រះរាជទានកាសិគ្រាម ( ដែន កាសី ) ដែលមានចំណូលមួយថ្ងៃមួយសែន ក្នុងចន្លោះដែនព្រះរាជាទាំងពីរ ដល់ព្រះរាជធីតា ។ តែកាលព្រះបាទអជាតសត្តុផ្តាច់ព្រះជន្មព្រះជនកហើយ តមកមិនយូរបុន្មាន សូម្បីព្រះជននីរបស់ព្រះអង្គក៏សោយព្រះវិលាល័យ ព្រោះ ទ្រង់សោយសោក ព្រោះហេតុវិយោគព្រាត់ប្រាសព្រះរាជា ។ បន្ទាប់ពីនោះ ព្រះបាទបសេនទិកោសលទ្រង់ព្រះតម្រិះថា អជាតសត្តុធ្វើព្រះជនកព្រះជននី ឲ្យទិវង្គតហើយ ស្រុកដែលជាសម្បត្តិរបស់ព្រះជនកយើង ក៏ត្រូវត្រឡប់មក ជារបស់យើង ហើយទ្រង់ធ្វើការប្តឹងផ្តល់ដើម្បីស្រុកនោះ ។ សូម្បីព្រះបាទ អជាតសត្តុក៏ទ្រង់ប្រកែកថា ស្រុក ជាសម្បត្តិរបស់ព្រះជននីយើង ក៏ត្រូវតែ ជារបស់យើង ដូច្នោះ ទើបពីរនាក់អុ និងក្មួយច្បាំងគ្នា ដើម្បីស្រុកនោះ ។ ព្រះបាទអជាតសត្តុនោះ មានមិត្តដូចភិក្ខុទេវទត្តជាដើម ដែលជាមិត្រ អាក្រក់ ព្រោះហេតុនោះ ទើបទ្រង់ឈ្មោះថា បបមិត្តោ ។ ទ្រង់មានមនុស្ស អាក្រក់ទាំងនោះជាសម្លាញ់ ព្រោះហេតុនោះ ទើបឈ្មោះថា បបសហាយោ ។ ទ្រង់មានព្រះហបឫទ័យឱនទៅតាមជនទាំងនោះឯង ព្រោះហេតុនោះ ទើបទ្រង់ ឈ្មោះថា គប្បីជ្រាបថា ព្រះបាទបសេនទិកោសលទ្រង់មានមិត្តល្អ ព្រោះ ទ្រង់លើកព្រះសារីបុត្តត្ថេរជាមិត្តជាដើម ។