បិណ្ឌសូត្រទី ៨

សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅក្នុងព្រាហ្មណគ្រាម ឈ្មោះបញ្ចសាលា នាដែនមគធៈ ។ សម័យនោះឯង ក្នុងព្រាហ្មណគ្រាម ឈ្មោះបញ្ចសាលា មានវត្ថុសម្រាប់ទទួលភ្ញៀវរបស់កូនក្មេងទាំងឡាយ ។ គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ស្បង់ប្រដាប់បាត្រ និងចីវរ ចូលទៅ បិណ្ឌបាត ក្នុងស្រុកព្រាហ្មណ៍ ឈ្មោះបញ្ចសាលា ។ សម័យនោះឯង មារមានចិត្តបាប ចូលជ្រែកពួកព្រាហ្មណ៍ និងគហបតី អ្នកស្រុកបញ្ចសាលា ដោយគិតថា កុំឲ្យព្រះសមណគោតមបានចង្ហាន់ ។ គ្រានោះឯង ព្រះមាន ព្រះភាគ ទ្រង់ចូលទៅបិណ្ឌបាត ក្នុងព្រាហ្មណគ្រាម ឈ្មោះបញ្ចសាលា ដោយបាត្រដែលលាងហើយ យ៉ាងណា ទ្រង់ត្រឡប់មកវិញដោយបាត្រ ដែលលាងហើយយ៉ាងនោះដដែល ។ គ្រានោះឯង មារមានចិត្តបាប ចូលទៅរកព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏សួរព្រះមានព្រះភាគ យ៉ាងនេះថា បពិត្រសមណៈ ចុះព្រះអង្គបានចង្ហាន់ដែរឬ ។ ព្រះអង្គត្រាស់តបថា ម្នាលមារ ក្រែងអ្នកឯង ធ្វើតថាគតមិនឲ្យបានចង្ហាន់ឬ ។ មារតបថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន បើ ដូច្នោះ សូមព្រះមានព្រះភាគ ចូលទៅបិណ្ឌបាតក្នុងព្រាហ្មណគ្រាម ឈ្មោះ បញ្ចសាលា ជាលើកទីពីរទៀតចុះ ខ្ញុំព្រះអង្គនឹងធ្វើឲ្យព្រះមានព្រះភាគ បាន ចង្ញាន់វិញ ។ ព្រះមានព្រះភាគ ត្រាស់តបថា មារបៀតបៀននូវ តថាគតនោះ រមែងបាននូវបាប ម្នាលមារមានចិត្តបាប អ្នក សម្គាល់ថា បាបមិនឲ្យផលដល់ខ្លួនអញទេឬ យើងដែលឥត មានកង្វល់ ឈ្មោះថា រស់នៅដោយសេចក្តីសុខល្អណាស់ ពួកយើង ជាអ្នកមានបីតិជាអាហារ ដូចពួកទេវតានៅឋាន អាភស្សរៈ ។ គ្រានោះឯង មារមានចិត្តបាប កើតទុក្ខ តូចចិត្តថា ព្រះមានព្រះភាគ ស្គាល់អញ ព្រះសុគតស្គាល់អញ ដូច្នេះហើយ ក៏បាត់ចាកទីនោះទៅ ។