អដ្ឋកថា គោធិកសូត្រទី ៣

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងគោធិកសូត្រទី ៣ តទៅ បទថា ឥសិគិលិបស្សេ បានដល់ ខាងភ្នំឈ្មោះឥសិគិលិ ។ បទថា កាឡសិលាយំ បានដល់ ដុំថ្មពណ៌ខ្មៅ ។ បទថា សាមាយិកំ ចេតោវិមុត្តឹ សេចក្តីថា សមាបត្តិ ជាលោកិយ ឈ្មោះថា សាមាយិកាចេតោវិមុត្តិ ព្រោះចិត្តរួចផុតចាកធម៌ ដែលជាសត្រូវ ក្នុងខណៈនៃចិត្តដែលចុះស៊ប់ និងបង្អោនទៅក្នុងអារម្មណ៍ ។ បទថា ផុសិ បានដល់ បានចំពោះ ។ ក្នុងបទថា បរិហាយិ សួរថា ព្រោះ ហេតុអ្វី ទើបព្រះគោធិកសាបសូន្យរហូតដល់ ៦ ដង ឆ្លើយថា ព្រោះលោក មានអាពាធ ។ បានឮថា ព្រះថេរៈមានអាពាធរុាំរៃ ( ប្រចាំកាយ ) ដោយ រោគខ្យល់ក្នុងប្រមាត់ និងស្លេស្ម ។ ដោយអាពាធនោះ ទើបព្រះថេរៈមិន អាចបំពេញឧបការធម៌ ឲ្យជាទីសប្បាយរបស់សមាធិបាន ទើបសាបសូន្យ ចាកសមាបត្តិ ដែលកំពុងចុះស៊ប់ ។ បទថា យន្នូនាហំ សត្ថំ អាហរេយ្យំ សេចក្តីថា បានឮថា ព្រះថេរៈ គិតនឹងសម្លាប់ខ្លួន ។ អ្នកមានឈានសាបសូន្យធ្វើកាលកិរិយា គតិមិនពិតប្រាកដ ។ អ្នកមានឈានមិនសាបសូន្យ គតិពិតប្រាកដ គឺរមែងកើតក្នុង ព្រហ្មលោក ព្រោះហេតុនោះ ទើបព្រះថេរៈប្រាថ្នានឹងសម្លាប់ខ្លួន ។ បទថា ឧបសង្កមិ សេចក្តីថា មារគិតថា សមណៈនេះ ប្រាថ្នានឹងសម្លាប់ខ្លួន ដែលឈ្មោះថា ការសម្លាប់ខ្លួននេះ រមែងមានដល់អ្នក មិនជាប់ជំពាក់នឹងរូបកាយ និងជីវិត សមណៈនោះ ពិចារណាមូលកម្មដ្ឋាន ហើយ រមែងអាចកាន់យកអរហត្តបាន ទោះអញមិនហាមប្រាម លោកគង់ មិនបោះបង់ ទាល់តែព្រះសាស្តាទ្រង់ហាមប្រាម ទើបលោកបោះបង់ ដូច្នេះ ទើបធ្វើដូចជាមានបំណងល្អចំពោះព្រះថេរៈ ចូលទៅគាល់ព្រះមានព្រះភាគ ។