ប្រវត្តិរបស់ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ

បានឮថា ជន ៦ នាក់ ( គឺបណ្ឌុកៈ ១ លោហិតកៈ ១ មេត្តិយ ១ ភុម្មជក ១ អស្សជិ ១ បុនព្វសុក ១ ) ក្នុងក្រុងសាវត្ថី ជាសម្លាញ់នឹងគ្នា ប្រឹក្សាគ្នាថា ការធ្វើកសិកម្មជាដើម ជាការងារដែលលំបាក ណ្ហើយចុះ សម្លាញ់ទាំងឡាយ ពួកយើងនាំគ្នាបួស ហើយពួកយើងកាលនឹងបួស គួរ បួសក្នុងឋានៈជាអ្នកជួយរលាស់ចេញ ក្នុងកាលមានកិច្ចកើតឡើង ដូច្នេះ ហើយ បានបួសក្នុងសម្នាក់នៃអគ្គសាវ័កទាំងពីរ ។ ពួកលោកមានវស្សាគ្រប់ ៥ ទន្ទេញមាតិកាបានស្ទាត់ហើយ ប្រឹក្សាគ្នាថា ធម្មតាជនបទ គ្រាខ្លះ ក៏មាន ភិក្ខាសម្បូរ គ្រាខ្លះមានភិក្ខាអត្តខាត់ ពួកយើង កុំនៅរួមគ្នាក្នុងទីជាមួយគ្នា ឡើយ ចូរចែកគ្នានៅក្នុងទី ៣ កន្លែង លំដាប់នោះ ទើបពួកលោកពោលនឹង ភិក្ខុឈ្មោះបណ្ឌុកៈ និងលោហិតកៈថា លោកដ៏មានអាយុទាំងឡាយ ឈ្មោះ ថាក្រុងសាវត្ថី មានត្រកូល ៥ លាន ៧ សែនត្រកូលនៅគ្រប់គ្រង ជាច្រក នៃការរីកចម្រើនរបស់ដែនកាសី និងកោសលទាំងពីរ ទំហំប្រមាណ ៣០០ យោជន៍ ប្រដាប់ដោយភូមិ ៨ ម៉ឺនតំបន់ ពួកលោកចូរសាងសម្នាក់ក្នុងទីកន្លែង ជិតៗ ក្រុងសាវត្ថីនោះឯង ហើយដាំស្វាយ ខ្នុរ និងដូងជាដើម សង្គ្រោះ ត្រកូលដោយផ្កា និងផ្លែឈើទាំងនោះ ឲ្យពួកក្មេងរបស់ត្រកូលបួស ហើយ ពង្រីកបរិស័ទឲ្យចម្រើនចុះ ។ ពោលនឹងពួកភិក្ខុឈ្មោះមេត្តិយ និងភុម្មជកថា លោកដ៏មានអាយុ ឈ្មោះថា ក្រុងរាជគ្រឹះ មានមនុស្ស ១៨ កោដិនៅគ្រប់គ្រង ជាច្រកនៃការចម្រើន របស់ដែនអង្គៈ និងមគធៈទាំងពីរ ទំហំ ៣០០ យោជន៍ ប្រដាប់ដោយ ភូមិ ៨ ម៉ឺនតំបន់ ពួកលោកចូរសាងសម្នាក់ក្នុងទីជិតៗ ក្រុងរាជគ្រឹះនោះ ហើយដាំស្វាយ ខ្នុរ និងដូងជាដើម សង្គ្រោះត្រកូលដោយផ្កា និងផ្លែឈើទាំងនោះ ឲ្យពួកក្មេងកំលោះរបស់ត្រកូលបួស ហើយពង្រី