អធិប្បាយកុលទូសកកម្ម

ក្នុងបទថា គាមំ នេះ សូម្បីនគរ លោកក៏សង្គ្រោះដោយ គាម សព្ទដូចគ្នា ។ ដោយហេតុនោះ ទើបក្នុងការចែកបទនោះ លោកពោល ថា ស្រុកក្តី និគមក្តី នគរក្តី ឈ្មោះថា គាម និងនិគម ។ បណ្តាស្រុកជាដើម នោះ ភូមិដែលមិនមានកំពែងជាគ្រឿងព័ទ្ធ មានរានផ្សារជាដើម គប្បី ជ្រាបថា និគម ។ ភិក្ខុណាប្រទូស្តនូវត្រកូលទាំងឡាយ ហេតុនោះ ភិក្ខុនោះ ឈ្មោះថា កុលទូសក ។ កាលនឹងប្រទូស្ត មិនមែនប្រទូស្តដោយរបស់អាក្រក់ មាន របស់មិនស្អាត និងភក់ជាដើមឡើយ ដោយពិត រមែងធ្វើសេចក្តីជ្រះថ្លារបស់ ត្រកូលទាំងឡាយឲ្យវិនាសទៅ ដោយការបដិបត្តិអាក្រក់របស់ខ្លួន ដោយ ហេតុនោះ ទើបក្នុងការចែកបទនោះ លោកពោលថា បុប្ផេន វា ជាដើម ។ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងបទថា បុប្ផទានេន ជាដើមដូច្នេះថា ភិក្ខុណានាំទៅឲ្យឯងក្តី ឲ្យអ្នកដទៃនាំទៅឲ្យក្តី ហៅមកឲ្យឯងក្តី ឲ្យអ្នកដទៃ ហៅមកឲ្យក្តី ឬឲ្យផ្កាដែលជារបស់ខ្លួនឯណានីមួយ ដល់បុគ្គលទាំងឡាយ ដែលចូលទៅរកឯង ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ការសង្គ្រោះត្រកូល ភិក្ខុនោះត្រូវ អាបត្តិទុក្កដ ។ ឲ្យផ្ការបស់អ្នកដទៃ ក៏ត្រូវអាបត្តិទុក្កដដូចគ្នា ។ ឲ្យដោយ ថេយ្យចិត្ត ព្រះវិនយធរគប្បីកាត់អាបត្តិតាមតម្លៃទ្រព្យ ។ សូម្បីក្នុងរបស់ សង្ឃក៏មានន័យយ៉ាងនេះដូចគ្នា ។ ឯការប្លែកគ្នា មានដូចតទៅនេះថា ត្រូវ អាបត្តិថុល្លច្ច័យដល់ភិក្ខុដែលឲ្យផ្កាជារបស់គេកំណត់ទុក ដើម្បីប្រយោជន៍ ដល់សេនាសនៈ ដោយអាងថា ខ្លួនជាធំ ។ សួរថា ឈ្មោះថា ផ្កា គួរឲ្យដល់បុគ្គលណា មិនគួរឲ្យដល់បុគ្គលណា ឆ្លើយថា កាលនឹងឲ្យដល់មាតាបិតាមុន នាំទៅឲ្យឯងក្តី ប្រើឲ្យនាំទៅឲ្យក្តី ហៅមកឲ្យឯងក្តី ប្រើឲ្យហៅមកឲ្យក្តី គួរទាំងអស់ ។ សម្រាប់ញាតិដ៏សេស ឲ្យហៅមកឲ្យបុណ្ណោះ ទ