អធិប្បាយហេតុឲ្យយល់សប្តិ ៤ យ៉ាង

បណ្តាវាទៈទាំងនេះ ក្នុងវាទៈរបស់អាចារ្យទី ១ កាលភិក្ខុព្យាយាម ត្រង់និមិត្ត ដោយការត្រេកអរនឹងឲ្យឃ្លាត រុយតូចៗ មួយក្បាលគប្បីផឹកទឹក អសុចិមានប្រមាណបុនណាបាន កាលអសុចិមានប្រមាណបុណ្ណោះ គ្រាន់តែ ឃ្លាតចាកប្លោកនោម ហូរចុះកាន់ដងបង្ញួរបស្សាវៈ ទោះចេញខាងក្រៅក្តី មិន ចេញក្តី ត្រូវអាបត្តិសង្ឃាទិសេស ។ ក្នុងវាទៈរបស់អាចារ្យទី ២ ក៏ដូចគ្នា កាលអសុចិគ្រាន់តែឃ្លាតចាកចង្កេះ ហូរកាន់ដងបង្ហួរ ត្រូវអាបត្តិសង្ឃាទិសេស ។ ក្នុងវាទៈរបស់អាចារ្យទី ៣ ក៏ដូចគ្នា ព្រោះញ៉ាំងកាយទាំងមូល ឲ្យកម្រើក កាលអសុចិគ្រាន់តែឃ្លាតចាកកាយនោះរហូតចុះកាន់ដងបង្ហួរ ទោះ ចេញខាងក្រៅក្តី មិនចេញក្តី ត្រូវអាបត្តិសង្ឃាទិសេស ។ ឯការហូរចុះកាន់ ដងបង្ហួរ លោកពោលទុកក្នុងការបញេ្ចញសុក្កនេះ ក៏ព្រោះជារបស់ដែល បុគ្គលណា មិនគប្បីអាចនឹងអត់សង្កត់ ហាមឃាត់ក្នុងចន្លោះបាន ។ ពិតហើយ អសុចិឃ្លាតចាកស្ថានហើយ រមែងចុះកាន់ដងបង្ហួរដោយ ពិត ព្រោះដូច្នោះ ក្នុងការបញេ្ចញសុក្កនេះ គប្បីជ្រាបអាបត្តិ ដោយហេតុ ត្រឹមតែឲ្យឃ្លាតចាកស្ថានបុណ្ណោះ ។ ហើយអាបត្តិនោះឯង រមែងមានដល់ ភិក្ខុដែលព្យាយាមត្រង់និមិត្តបុណ្ណោះ ។ ចំណែកក្នុងការធ្វើហត្ថបរិកម្ម បាទបរិកម្ម និងគត្តបរិកម្ម សូម្បីអសុចិឃ្លាតក៏មិនត្រូវអាបត្តិ ។ នេះជាវិនិច្ឆ័យ ទួទៅនៃអាចារ្យទាំងពួង ។ អធិប្បាយ ហេតុឲ្យយល់សប្តិ ៤ យ៉ាង ក្នុងពាក្យថា អញ្ញត្រ សុបិនន្តា មានវិនិច្ឆ័យដូច្នេះថា សុបិននោះឯង