សិក្ខាបទវិភង្គនៃទុដ្ឋល្លវាចាសិក្ខាបទ

បទថា ឧប្ផណ្ឌេន្តិ សេចក្តីថា ធ្វើការចំអកចំអន់ដោយន័យជាដើមថា នេះជាខ្ទើយ នេះមិនមែនមនុស្សប្រុស ។ អធិប្បាយ សិក្ខាបទវិភង្គនៃទុដ្ឋុល្លវាចាសិក្ខាបទ បទថា សារត្តោ ប្រែថា ត្រេកត្រអាលហើយដោយតម្រេក ដោយអំណាចនៃការពេញចិត្តក្នុងទុដ្ឋុល្លវាចា ។ បទថា អបេក្ខវា បដិពទ្ធចិត្តោ មានន័យដូចពោលហើយនោះឯង ។ ក្នុងសិក្ខាបទនេះ គប្បីប្រកបរាគៈ ដោយអំណាចនៃការត្រេកអរក្នុងវាចាតែ ម្យ៉ាង ។ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រង់សម្តែងមាតុគ្រាម ដែលទ្រង់បំណងក្នុង ពាក្យថា មាតុគាមំ ទុដ្ឋុល្លាហិ វាចាហិ នេះ ទើបត្រាស់ពាក្យថា មាតុគាមោ ជាដើម ។ បណ្តាបទទាំងនោះ ពាក្យថា ជាស្រីដែលដឹងក្តី អាចជ្រាប ពាក្យដែលជាសុភាសិត ទុព្ភាសិត វាចាអាក្រក់ និងវាចាសុភាពបាន ដែល ព្រះឧបាលីសម្តែងថា ស្រីដែលជាអ្នកឈ្លាសវាងវៃ អាចដើម្បីជ្រាបពាក្យ សម្តីដែលជាប្រយោជន៍ និងឥតប្រយោជន៍ ពាក្យសម្តីដែលអាស្រ័យអសទ្ធម្ម និងសទ្ធម្ម ទ្រង់បំណងយកក្នុងសិក្ខាបទនេះ ចំណែកស្រីដែលល្ងង់ខ្ងៅ ឥត បញ្ញា ទោះជាមនុស្សធំ ក៏ទ្រង់មិនបំណងយកក្នុងសិក្ខាបទនេះ ។ បទថា ឱភាសេយ្យ សេចក្តីថា គប្បីពោលចែចង់ គឺពោលអាស្រ័យ អសទ្ធម្ម មានប្រការផ្សេងៗ ។ ដែលឈ្មោះថា ការពោលចែចង់របស់ភិក្ខុ ដែលពោលយ៉ាងនេះ ដោយអត្ថ ជាអជ្ឈាចារ គឺការប្រព្រឹត្តកន្លងព្រំដែននៃ ការសង្រួម ដោយអំណាចនៃរាគៈ ព្រោះដូច្នោះ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រង់ សម្តែងអត្ថនោះទើបត្រាស់ថា បទថា ឱភាសេយ្យ គឺដែលហៅថា អជ្ឈាចារ។