អដ្ឋកថា ពកសូត្រទី ៤

ក្នុងពកសូត្រទី ៤ មានវិនិច្ឆ័យតទៅនេះ បទថា បបកំ ទិដ្ឋិគតំ បានដល់ សស្សតទិដ្ឋិដ៏អាក្រក់ ។ បទថា ឥទំ និច្ចំ សេចក្តីថា ពកព្រហ្មពោលឋានៈនៃព្រហ្ម ព្រមទាំងឱកាសនេះដែលមិនទៀង ថាទៀង ។ បទថា ធុវំ ជាដើម ជាវេវចនៈរបស់បទថា និច្ចំ នុ៎ះឯង ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា ធុវំ បានដល់ ខ្ជាប់ខ្ជួន ។ បទថា សស្សតំ បានដល់ មាននៅ គ្រប់កាល ។ បទថា កេវលំ បានដល់ មិនដាច់ខ្សែ គឺទាំងអស់ ។ បទថា អចវនធម្មំ បានដល់ មានការមិនច្យុតជាធម្មតា ។ ក្នុងបទថា ឥទំ ហិ ន ជាយតិ ជាដើម លោកពោលសំដៅយកថា ក្នុងទីនេះ មិនមានអ្នកកើត ចាស់ ស្លាប់ ច្យុត ឬបដិសន្ធិទេ ។ បទថា ឥតោ ច បនញ្ញំ សេចក្តីថា ឈ្មោះថា ឧបាយជាគ្រឿងចេញទៅយ៉ាងក្រៃលែង ដទៃអំពីឋានៈនៃព្រហ្ម ព្រមទាំងឱកាសនេះមិនមាន ។ ពកព្រហ្មនោះ កើតសស្សតទិដ្ឋិយ៉ាងខ្លាំង ដោយប្រការយ៉ាងនេះ ។ ពកព្រហ្មមានទិដ្ឋិយ៉ាងនេះ រមែងបដិសេធគុណវិសេស គ្រប់យ៉ាង គឺឈានភូមិ ៣ ខាងលើ មគ្គ ៤ ផល ៤ និងព្រះនិព្វាន ។ សួរថា ទិដ្ឋិនោះកើតឡើងដល់ព្រហ្មនោះអំពីពេលណា ។ ឆ្លើយថា តាំងអំពី ពេលកើតក្នុងបឋមជ្ឈានភូមិ ។ អាចារ្យពួកខ្លះពោលថា កើតក្នុងទុតិយជ្ឈានភូមិ ។ ក្នុងសេចក្តីនោះ មានអនុបុព្វីកថាដូចតទៅនេះ បានឮថា ព្រហ្មនេះ កើតខាងក្រោយ កាលនៅមិនមានសម័យកើតឡើងនៃព្រះពុទ្ធ ក៏បួសជាឥសី ធ្វើកសិណបរិកម្ម និងធ្វើសមាបត្តិឲ្យកើត មិនសាបសូន្យចាកឈាន ធ្វើ កាលកិរិយាហើយ កើតក្នុងព្រហ្មលោកជាន់វេហប្ផលាក្នុងចតុត្ថជ្ឈានភូមិ ។