អដ្ឋកថា អន្ធកវិន្ទសូត្រទី ៣

ក្នុងអន្ធកវិន្ទសូត្រទី ៣ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា អន្ធកវិន្ទំ សេចក្តីថា ស្រុកដែលមានឈ្មោះយ៉ាងនោះ ។ បទថា ឧបសង្កមិ សេចក្តីថា សហម្បតិព្រហ្មគិតថា ព្រះសាស្តាទ្រង់ធ្វើសេចក្តីព្យាយាម សូម្បី ក្នុងកាលឥឡូវនេះ ជនទាំងឡាយប្រកបសេចក្តីព្យាយាមរឿយៗ អញនឹងទៅ ឈរក្នុងសម្នាក់ហើយ ពោលគាថាប្រារព្ធសេចក្តីព្យាយាមដ៏សមគួរដល់ពាក្យប្រៀន ប្រដៅ ដូច្នេះ ទើបចូលទៅគាល់ ។ បទថា បន្តានិ សេចក្តីថា សេនាសនៈដែលនៅក្រៅផែនដី របស់មនុស្ស និងប្រជុំជនចេញទៅ ។ បទថា សញ្ញោជនវិប្បមោក្ខា សេចក្តី ថា កាលសេពសេនាសនៈទាំងនោះ នឹងគប្បីសេពដើម្បីប្រាថ្នានូវចីវរជាដើម ក៏មិនមែនតាមពិត គប្បីប្រព្រឹត្ត ដើម្បីប្រាថ្នានូវការរួចផុតចាកសំយោជនៈ ១០ ។ បទថា សង្ឃេ វសេ សេចក្តីថា កាលមិនបាននូវសេចក្តីត្រេកអរក្នុង សេនាសនៈទាំងនោះ ក៏មិននៅក្នុងព្រៃដែលកើតឡើង ដូចធូលីលើខ្នងលា គប្បី នៅក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដើម្បីរក្សាទឹកចិត្តញាតិញោមជាដើម ។ បទថា រក្ខិតត្តោ សតិមា សេចក្តីថា ភិក្ខុកាលនៅក្នុងទីនោះ មិនជ្រៀតបេតោ មិនចាក់ រុកមិត្តសព្រហ្មចារី រក្សាខ្លួន មានសតិប្បដ្ឋានប្រព្រឹត្តទៅខាងមុខ ដូចគោកាច ដែលនៅក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួន ។ ឥឡូវនេះ សហម្បតិព្រហ្មនោះ ប្រាប់ភិក្ខាចារវត្តដល់ភិក្ខុអ្នកនៅក្នុង សង្ឃ ទើបពោលបទថា កុលា កុលំ ជាដើម ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា បិណ្ឌិកាយ ចរន្តោ បានដល់ ត្រាច់ទៅដើម្បីអាហារ ។ បទថា សេវេថ