អដ្ឋកថា ទេវហិតសូត្រទី ៣

ក្នុងទេវហិតសូត្រទី ៣ មានវិនិច្ឆ័យដូច្នេះ បទថា វាតេហិ បានដល់ ដោយខ្យល់ក្នុងព្រះឧទរ ។ បានឮមកថា កាលព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ធ្វើទុក្ករកិរិយា ៦ វស្សា ទ្រង់នាំយកសណ្តែកបាយ និងសណ្តែកកង់ ជាដើម មួយទូកដៃៗ មកសោយ ខ្យល់ក្នុងព្រះឧទរកម្រើក ព្រោះសោយមិន បានល្អ និងផ្ទំជាទុក្ខ ។ សម័យតមក ទ្រង់ដល់នូវព្រះសម្ពោធិញ្ញាណហើយ សូម្បីសោយភោជនប្រណីត អាពាធនោះ ក៏នៅតែប្រាកដជារយៈៗ ពាក្យនេះ លោកពោលសំដៅយកអាពាធនោះ ។ បទថា ឧបដ្ឋាកោ ហោតិ សេចក្តីថា ជាឧបដ្ឋាកក្នុងគ្រាដែលនៅមិនទាន់មានឧបដ្ឋាកជាប្រចាំ ក្នុងបឋមពោធិកាល ។ បានឮថា ក្នុងវេលានោះ បណ្តាព្រះអសីតិមហាថេរៈ អ្នកដែលមិនធ្លាប់ជា ឧបដ្ឋាករបស់ព្រះសាស្តាមិនមានទេ ។ ព្រះថេរៈទាំងនេះ គឺព្រះនាគសុមនៈ ព្រះឧបវាណៈ ព្រះសុនក្ខត្ត ព្រះចុន្ទ ព្រះសមណុទ្ទេស ព្រះសាគតៈ ព្រះមេឃិយៈ ជាឧបដ្ឋាកដែលមាន ឈ្មោះមកក្នុងបាលី តែក្នុងវេលានេះ ព្រះឧបវាណត្ថេរ ក្រោកឡើងអំពីព្រឹក បានឧបដ្ឋាកព្រះមានព្រះភាគគ្រប់ប្រការ ដូចជាបោសបរិវេណ ថ្វាយឈើស្ទន់ ជម្រះព្រះទន្ត ចាត់ចែងថ្វាយទឹកស្រង់ កាន់បាត្រ និងចីវរតាមទ្រង់ ។ បទថា ឧបសង្កមិ សេចក្តីថា បានឮថា អស់រយៈពេល ២០ ឆ្នាំ ក្នុងបឋមពោធិកាល ព្រៃប្រាសចាកផ្សែង សូម្បីព្រះមានព្រះភាគក៏នៅមិនទាន់បាន អនុញ្ញាតទីដាំទឹកក្តៅ ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រាហ្មណ៍នោះ ឲ្យគេធ្វើចង្ក្រានជា ។ ជួរ លើកភាជនៈធំៗ ដាក់លើចង្ក្រាន ឲ្យធ្វើទឹកក្តៅ ហើយលក់ទឹកក្តៅ ព្រមទាំង លំអិតសម្រាប់ងូតទឹក ជាដើមចិញ្ចឹមជីវិត ។ អ្នកប្រាថ្នាងូតទឹក ទៅក្នុង ទីនោះហើយ ឲ្យថ្លៃឈ្នួល ងូតទឹក លាបស្រឡាបដោយគ្រឿងក្រអូប ប្រដាប់ដោយកម្រងផ្កា ហើយចៀសចេញទៅ ។ ព្រោះហេតុនោះ ទ