ភិក្ខកសូត្រទី ១០

សាវត្ថីនិទាន ។ គ្រានោះឯង ភិក្ខកព្រាហ្មណ៍ ( ព្រាហ្មណ៍ អ្នកសូម ) បានចូលទៅគាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ ធ្វើសេចក្តីរីករាយ ជាមួយនឹងព្រះមានព្រះភាគ លុះបញ្ចប់ពាក្យដែលគួររីករាយ និងពាក្យដែលគួររពឫកហើយ ក៏អង្គុយក្នុងទីសមគួរ ។ លុះភិក្ខកព្រាហ្មណ៍ អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ក៏ក្រាបបង្គំទូលសួរព្រះមានព្រះភាគ ដូច្នេះថា បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ខ្ញុំព្រះអង្គ ជាអ្នកសូមគេ ឯព្រះអង្គក៏ ជាអ្នកសូមគេដែរ យើងទាំង ២ នាក់ផ្សេងគ្នាដូចម្តេច ក្នុងពាក្យថា អ្នក សូមនេះ ។ ព្រះអង្គត្រាស់ថា បុគ្គលណា សូមពួកជនដទៃដោយហេតុ ណា បុគ្គលនោះ មិនឈ្មោះថា ភិក្ខុ ( អ្នកសូម ) ដោយហេតុនោះឡើយ បុគ្គលណាកាន់ធម៌មានពិស គឺអកុសលធម៌ បុគ្គលនោះ ក៏មិនឈ្មោះថា ភិក្ខុដែរ ក្នុងលោកនេះ លុះតែបុគ្គលណា បានបណ្តែតបង់នូវបុណ្យ និងបាប ចេញ ហើយប្រព្រឹត្តមគ្គព្រហ្មចរិយៈ ក្នុងខន្ធាធិលោកដោយបញ្ញា បុគ្គល នោះ ទើបតថាគតហៅថា ភិក្ខុពិត ។ កាលព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់យ៉ាងនេះហើយ ភិក្ខកព្រាហ្មណ៍ បានក្រាបទូលព្រះមានព្រះភាគ ដូច្នេះថា បពិត្រព្រះគោតមដ៏ ចម្រើន ច្បាស់ពេកណាស់ បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ច្បាស់ពេកណាស់ ។ បេ ។ សូមព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ជ្រាបនូវខ្ញុំព្រះអង្គ ថាជាឧបាសក ដល់នូវ ព្រះរតនត្រ័យជាទីពឹង ស្មើដោយជីវិត តាំងអំពីថ្ងៃនេះជាដើមទៅ ។