អដ្ឋកថា សារីបុត្តសូត្រទី ៦

ក្នុងសារីបុត្តសូត្រទី ៦ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា បេរិយា បានដល់ បរិបូណ៌ ដោយអក្ខរៈ និងបទ ។ បទថា វិស្សដ្ឋាយ បាន ដល់ ដែលមិនទើសទាក់ មិនពាក់ព័ន្ធ ។ កាលព្រះធម្មសេនាបតីពោលរមែង មានសម្តីដែលពាក់ព័ន្ធនឹងរោគប្រមាត់ជាដើម រមែងបន្លឺសំឡេងដូចសំឡេង រគាំង ដែលត្រូវគោះដោយដុំដែក ។ បទថា អនេលគឡាយ បានដល់ មិន មានទោស មិនឃ្លៀងឃ្លាត គឺប្រាសចាកទោស និងមានបទព្យញ្ជនៈមិន ឃ្លៀងឃ្លាត ។ ពិតហើយ កាលព្រះថេរៈនិយាយ បទ ឬព្យញ្ជនៈ មិន វិនាសឡើយ ។ បទថា អត្ថស្ស វិញ្ញាបនិយា បានដល់ អាចធ្វើអ្នកស្តាប់ ឲ្យដឹងសេចក្តីជាក់ច្បាស់ ។ បទថា ភិក្ខុនំ គឺដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ ។ បទថា សង្ខិត្តេនបិ សេចក្តីថា ព្រះសារីបុត្តត្ថេរសម្តែងដោយសង្ខេប យ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ អរិយសច្ច ៤ នេះ ។ អរិយសច្ច ៤ គឺអ្វីខ្លះ ។ ទុក្ខអរិយសច្ច ។ បេ ។ ម្នាល អាវុសោ អរិយសច្ច មាន ៤ នេះឯង ។ បេ ។ ម្នាលអាវុសោ ព្រោះហេតុនោះ ភិក្ខុក្នុងសាសនានេះ គួរធ្វើសេចក្តីព្យាយាមថា នេះជាទុក្ខ ។ បទថា វិត្ថារេនបិ សេចក្តីថា ព្រះសារីបុត្តកាលចែកអរិយសច្ចទាំង ៤ នោះ ទើបពោល ដោយពិស្តារដោយន័យជាដើមថា ម្នាលអាវុសោ ទុក្ខអរិយសច្ចដូចម្តេច ដូច្នេះ ។ ក្នុងទេសនាខន្ធជាដើម ក៏ន័យនេះដូចគ្នា ។ បទថា សាលិកា វិយ និគ្ឃោសោ សេចក្តីថា កាលព្រះថេរៈសម្តែងធម៌ រមែងមានសំឡេងពីរោះ រងំ ដូចសំឡេងសត្វសាលិកា ដែលស៊ីផ្លែស្វាយទុំមានរសផ្អែម បើកមាត់ បញ្ចេញសំឡេងដ៏ពីរោះ ។ បទថា បដិភាណំ មុទីរិយិ សេចក្តីថា បដិភាណកើតឡើង មិនមានទីបំផុត ដូចរលកកើតអំពីសមុទ្រ ។ បទថា ឱធេន្តិ បានដល់ ភិក្ខុទាំងនោះ រមែងផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់ ។