អដ្ឋកថា សជ្ឈាយសូត្រទី ១០

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសជ្ឈាយសូត្រទី ១០ ដូចតទៅនេះ បទថា យំ សុទំ ត្រឹមតែជានិបាត ។ បទថា សជ្ឈាយពហុលោ សេចក្តីថា កាលទន្ទេញដោយអំណាចនៃនិស្សរណៈ និងបរិយត្តិ គឺទន្ទេញអស់វេលាជាច្រើន ។ បានឮថា ភិក្ខុនោះ បោសសម្ហាតទីសម្រាកក្នុងវេលាថ្ងៃរបស់អាចារ្យ ហើយឈរមើលអាចារ្យ ។ កាលឃើញអាចារ្យនោះកំពុងដើរមក ទើប ក្រោកឡើងទៅទទួលបាត្រ និងចីវរ ។ កាលអាចារ្យអង្គុយ លើអាសនៈដែល ក្រាលហើយ ក៏យកផ្លិតស្លឹកត្នោតបក់ប្រគេន ប្រាប់ទឹកឆាន់ លាងជើង លាប ដោយប្រេង ថ្វាយបង្គំហើយ ឈររៀនឧទ្ទេស ធ្វើការទន្ទេញរហូតដល់ព្រះ អាទិត្យលិច ។ ភិក្ខុនោះ យកទឹកចូលទៅដាក់ក្នុងបន្ទប់ អុចភ្លើងក្នុងចង្ក្រាន មុន ។ កាលអាចារ្យងូតទឹកមកហើយ ក៏ជូតទឹកនៅត្រង់ជើង ច្របាច់ខ្នង ថ្វាយបង្គំហើយ រៀនឧទ្ទេស ធ្វើការទន្ទេញក្នុងបឋមយាម សម្រាកសម្រាន្ត ក្នុងមជ្ឈិមយាម ក្រោកឡើងក្នុងបច្ឆិមយាម រៀនឧទ្ទេស ធ្វើការទន្ទេញរហូតដល់ ព្រះអាទិត្យរះឡើងហើយ ទើបពិចារណាសំឡេង ដែលរលត់ទៅហើយ ដោយការអស់ទៅ ។ ចម្រើនវិបស្សនាក្នុងខន្ធទាំង ៥ គឺឧបាទាយរូបដ៏សេស អំពីនោះ ភូតរូប នាមរូបហើយ ដល់នូវអរហត្ត ។ បទថា អប្បោស្សុកោ សេចក្តីថា មិនខ្វល់ខ្វាយក្នុងការរៀនឧទ្ទេស និងក្នុងការធ្វើការទន្ទេញ ។ បទថា សកមាយតិ សេចក្តីថា ភិក្ខុនោះគិតថា ឥឡូវនេះ អញធ្វើការទន្ទេញ ដើម្បីប្រយោជន៍ណា ប្រយោជន៍របស់អញនោះ ដល់នូវទីបំផុតហើយ ឥឡូវនេះ ប្រយោជន៍អ្វីដោយការទន្ទេញរបស់អញ ដូច្នេះ ហើយញ៉ាំងវេលាឲ្យ