សក្កសូត្រទី ២

សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅលើភ្នំគិជ្ឈកូដ ទៀបក្រុងរាជគ្រឹះ ។ គ្រានោះឯង យក្សឈ្មោះសក្កៈ បានចូលទៅរកព្រះមាន ព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ទើបពោលគាថា នឹងព្រះមានព្រះភាគថា បុគ្គលប្រៀនប្រដៅបុគ្គលដទៃ ដោយពាក្យណា ពាក្យនោះ មិន ប្រពៃដល់លោកជាសមណៈ ដែលជាអ្នកលះបង់នូវគន្ថធម៌ គ្រប់យ៉ាង មានចិត្តផុតស្រឡះហើយ ( ចាកអាសវៈ ) ជា អ្នកស្ងប់រម្ងាប់ទេ ។ ព្រះអង្គត្រាស់ថា ម្នាលសក្កៈ កាលនៅជាមួយគ្នា កើតដោយហេតុណាមួយ បុគ្គលអ្នកមានប្រាជ្ញា មិនគួរនឹង អនុគ្រោះនូវហេតុនោះ ត្រឹមតែចិត្តទេ បើបុគ្គលមានចិត្តជ្រះថ្លា ប្រៀនប្រដៅបុគ្គលដទៃ ដោយពាក្យណា ទុកជាបុគ្គលដទៃ នោះ មិនប្រកបខ្លួនតាមពាក្យនោះ ការប្រៀនប្រដៅនោះ ក៏ឈ្មោះការអនុគ្រោះ ឈ្មោះថា ការអាណិតដែរ ។ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសក្កសូត្រទី ២ ដូចតទៅនេះ បទថា សក្កនាមកោ គឺយក្សមានឈ្មោះយ៉ាងនេះ ។ បានឮថា យក្សនេះ ជាបក្ស ពួកនៃមារ ។ បទថា វិប្បមុត្តស្ស បានដល់ ផុតចាកភព ៣ ។ បទថា យទញ្ញំ កាត់បទជា យំ អញ្ញំ ( ដទៃឯណា ) ។ បទថា វណ្ណេន គឺព្រោះហេតុ ។ បទថា សំវាសោ គឺនៅ រួមគ្នា ។ អធិប្បាយថា ជាសហាយធម៌ មិត្តធម៌ ។ បទថា សប្បញ្ញោ គឺ អ្នកមានបញ្ញា អ្នកដឹងជុំវិញ ។