អដ្ឋកថា សានុសូត្រទី ៥

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងសានុសូត្រទី ៥ ដូចតទៅនេះ បទថា យក្ខេន គហិតោ ហោតិ សេចក្តីថា បានឮថា កូននោះជាកូនតែម្នាក់របស់ ឧបាសិកា ។ គ្រានោះ នាងឲ្យកូននោះ បព្វជ្ជាក្នុងវេលាជាកំលោះនុ៎ះឯង ។ សានុសាមណេរនោះ តាំងអំពីវេលាដែលបព្វជ្ជាហើយ មានសីល ដល់ព្រម ដោយវត្ត ។ សាមណេរបានធ្វើវត្តដល់អាចារ្យ ឧបជ្ឈាយ៍ និងអាគន្តុកភិក្ខុ ជាដើម ក្នុងមួយខែ ៨ ថ្ងៃ ក្រោកអំពីព្រឹក ចូលទៅតម្កល់ទឹកឆាន់ក្នុងរោងទឹក បោសសម្ហាតរោងសម្រាប់ស្តាប់ធម៌ អុចប្រទីប ប្រកាសវេលាស្តាប់ធម៌ដោយ សំឡេងដ៏ពីរោះ ។ ពួកភិក្ខុដឹងកម្លាំងរបស់សាមណេរនោះ ទើបនិមន្តថា សាមណេរ ចូរពោលបទសរភញ្ញចុះ ។ សាមណេរនោះ មិននាំយកអ្វីមក អាងលេសថា ខ្យល់ចាក់ដោតបេះដូងរបស់ខ្ញុំ ឬរោគក្អកបៀតបៀន ឡើង លើធម្មាសនៈ ពោលបទសរភញ្ញ ដូចញ៉ាំងទន្លេគង្គាព្ធដ៏អាកាស ឲ្យធ្លាក់ចុះ មក ដូច្នោះ ចុះមកពោលថា សូមចំណែកបុណ្យក្នុងសរភញ្ញនេះ មានដល់ មាតាបិតារបស់ខ្ញុំចុះ ។ ចំណែកមាតាបិតារបស់សាមណេរនោះ មិនដឹងថា ចំណែកបុណ្យសាមណេរបានឲ្យហើយ ។ មាតារបស់សាមណេរក្នុងអត្តភាព មុននោះ កើតជាយក្ខិនី នាងមកជាមួយនឹងពួកទេវតាស្តាប់ធម៌ហើយ ទើប ពោលថា លោកកូន ខ្ញុំសូមអនុមោទនាចំណែកបុណ្យដែលសាមណេរឲ្យ ហើយ ។ ធម្មតាពួកភិក្ខុអ្នកដល់ព្រមដោយសីល រមែងជាទីស្រឡាញ់នៃ លោក ព្រមទាំងទេវលោក ដោយប្រការដូច្នេះ ។ ពួកទេវតាមានសេចក្តីអៀន ខ្មាស មានសេចក្តីគោរពក្នុងសាមណេរនោះ តែងសម្គាល់សាមណេរនោះដូច