អដ្ឋកថា អាឡវកសូត្រទី ១២

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យ ក្នុងអាឡវកសូត្រទី ១២ ដូចតទៅនេះ បទថា អាឡវិយំ បានដល់ ទីនៅនោះ គេហៅថា ដែនខ្លះ ក្រុងខ្លះ ឈ្មោះ ថា ក្រុងអាឡវី ។ ទីនៅនោះឯង តាំងនៅប្រមាណមួយគាវុត មិនឆ្ងាយអំពី ក្រុង ។ ព្រះមានព្រះភាគប្រថាប់នៅក្នុងទីនោះ ចូលទៅអាស្រ័យនឹងក្រុងនោះ លោកពោលថា ប្រថាប់នៅក្នុងដែនអាឡវី ។ ក្នុងបទថា អាឡវកស្ស យក្ខស្ស ភវនេ នេះ មានអនុបុព្វីកថាដូចតទៅនេះ បានឮថា អាឡវករាជា ទ្រង់បោះបង់គ្រឿងប្រើប្រាស់ សម្រាប់អ្នករបាំច្រើនយ៉ាង ស្តេចទៅបរបាញ់ ម្រឹគ ក្នុងថ្ងៃទី ៧ ដើម្បីបង្រ្កាបចោរ ដើម្បីការពារព្រះរាជា ជាសត្រូវ និង ដើម្បីធ្វើសេចក្តីព្យាយាម ធ្វើកតិកានឹងកងពលក្នុងថ្ងៃមួយថា ម្រឹគគេចចេញ ទៅខាងអ្នកណា ម្រឹគនោះជាភារៈរបស់អ្នកនោះបុណ្ណោះ ។ គ្រានោះ ម្រឹគ គេចទៅខាងព្រះរាជានោះឯង ។ ព្រះរាជាទ្រង់ដល់ព្រមដោយសន្ទុះ ទ្រទ្រង់ ធ្នូ ដេញតាមម្រឹគនោះទៅអស់ ៣ យោជន៍ ។ ចំណែកសត្វទ្រាយ មាន កម្លាំងរត់បានត្រឹមតែ ៣ យោជន៍បុណ្ណោះ ។ គ្រានោះ ទ្រង់សម្លាប់ម្រឹគនោះ ដែលអស់សន្ទុះជើង ចូលទៅកាន់ទីដែលមានទឹក ឈរ ទ្រង់កាត់ជាពីរកំណាត់ សូម្បីមិនត្រូវការដោយសាច់ តែរែកមកដើម្បីបានផុតចាកកំហុសថា ព្រះរាជា មិនអាចចាប់ម្រឹគបាន ដូច្នេះ ទ្រង់ឃើញដើមជ្រៃធំមានស្លឹកត្រឈៃ មិនឆ្ងាយ អំពីក្រុងហើយ ទើបស្តេចចូលទៅដល់គល់ដើមជ្រៃនោះ ដើម្បីបន្ទោបង់ការ ហត់នឿយ ។ នៅដើមជ្រៃនោះ អាឡវកយក្ខបានលំនៅអំពីសំណាក់មហារាជ ប្រទានស៊ីសត្វដែលចូលទៅកាន់ឱកាស ត្រង់ម្លប់នៃដើមឈើនោះពាល់ត្រូវ