អដ្ឋកថា ធជគ្គសូត្រទី ៣

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងធជគ្គសូត្រទី ៣ ដូចតទៅនេះ បទថា សមុបព្យុឡោ គឺប្រជុំគ្នា រួមគ្នាជាពួក ។ បទថា ធជគ្គំ ឧល្លោកេយ្យាថ សេចក្តីថា បានឮថា រថរបស់សក្កទេវរាជ ១៥០ យោជន៍ ផ្នែកខាងចុងរថ នោះ ៥០ យោជន៍ កណ្តាលជាតួរថ ៥០ យោជន៍ តាំងអំពីជញ្ជាំង ដល់ ចន្ទោលរថ ៥០ យោជន៍ ។ អាចារ្យពួកខ្លះបន្ថែមប្រមាណនោះ គុណជា ២ ពោលថា ប្រវែង ៣០០ យោជន៍ខ្លះ ។ ក្នុងរថនោះ ក្រាលទេនសយនាបា នមួយយោជន៍ តាំងស្វេតច្ឆត្រទំហំ ៣ យោជន៍ខាងលើ ។ នឹមតែមួយ ទឹមសេះអាជានេយ្យ ១០០០ ក្បាល គ្រឿងតាក់តែងដទៃទៀត រាប់ប្រមាណ មិនបាន ។ ទង់របស់រថនោះ លើកឡើង ២៥០ យោជន៍ ។ ទង់ដែលត្រូវ ខ្យល់បក់ ក៏មានសំឡេងច្បាស់ទែង ដូចតន្រ្តីប្រកបដោយអង្គ ៥ សក្កទេវរាជត្រាស់ថា អ្នកទាំងឡាយ ចូរមើលទង់នោះ ។ សួរថា ព្រោះហេតុអ្វី ។ ឆ្លើយថា ព្រោះកាលពួកទេវតាឃើញទង់នោះ គិតថា ព្រះរាជារបស់យើង មកឈរនៅក្នុងទីបំផុតនៃបរិស័ទ ដូចសសរដែលគេបោះ យើងមិនខ្លាចអ្នកណា ឡើយ ដូច្នេះ ទើបមិនភ័យខ្លាច ។ បទថា បជាបតិស្ស សេចក្តីថា បានឮថា ស្តេចបជាបតិនោះ មានពណ៌សម្បុរដូចសក្កទេវរាជ មានអាយុស្មើគ្នា បានអង្គុយលើអាសនៈទី ២ ។ បន្ទាប់មក ស្តេចវរុណ និងស្តេច សាន ។ ស្តេចវរុណបានអង្គុយលើអាសនៈទី ៣ ស្តេចសាន បាន អង្គុយ លើអាសនៈទី ៤ ។ បទថា បលាយិ សេចក្តីថា ចាញ់ពួកអសុរ ហើយឈរនៅត្រង់រថនោះ ឬឃើញទង់មានប្រមាណតិច ក៏មានការគេចទៅ ជាធម្មតា ។ បទថា ឥតិបិ សោ ភគវា ជាដើម មានសេចក្តីពិស្តារ ហើយ ក្នុងគម្ពីរវិសុទ្ធិមគ្គ ។ បទថា ឥទមវោច សេចក្តីថា ព្រះមានព្រះភាគ បានត្រាស់ធជគ្គបរិត្តនេះ ។ អានុភាពនៃបរិត្តណា រមែងប្រព្រឹត្តទៅក្នុង អាណាខេត្ត គឺក្នុងមួយសែនកោដិចក្រវាល ។ ពិតហើ