អដ្ឋកថា បដិបទាសូត្រទី ៣

ក្នុងបដិបទាសូត្រទី ៣ មានវិនិច្ឆ័យដូច្នេះ បទថា មិច្ឆាបដិបទំ សេចក្តីថា នេះជាបដិបទាមិននាំសត្វចេញចាកទុក្ខ ជាលំដាប់ដំបូង ។ សួរថា ព្រោះអវិជ្ជាជាបច្ច័យ ទើបមានបុញ្ញាភិសង្ខារខ្លះ អនេញ្ជាភិសង្ខារខ្លះ មិន មែនឬ ។ អភិសង្ខារទាំង ២ នោះ ជាមិច្ឆាបដិបទាបានដូចម្តេច ។ ឆ្លើយថា ព្រោះប្រកាន់ថា វដ្តៈជាសំខាន់ ។ វត្ថុឯណានីមួយ ដែលបុគ្គលប្រាថ្នាវដ្តៈ ពោល គឺភព ៣ បដិបត្តិដោយហោចអភិញ្ញា ៥ ឬសមាបត្តិ ៨ វត្ថុទាំងអស់ ប្រព្រឹត្តទៅក្នុងចំណែកវដ្តៈ ចាត់ជាមិច្ឆាបដិបទា ព្រោះប្រកាន់វដ្តៈជា សំខាន់ ។ វត្ថុឯណានីមួយដែលបុគ្គលប្រាថ្នាវិវដ្តៈ គឺព្រះនិព្វានបដិបត្តិ ដោយហោច ថ្វាយទានត្រឹមតែបបរមួយវែកក្តី ថ្វាយស្លឹកឈើមួយក្តាប់ក្តី វត្ថុទាំងអស់ នោះ ចាត់ជាសម្មាបដិបទាដោយពិត ព្រោះជាចំណែកវិវដ្តៈ បុគ្គលមិន សម្រេចអរហត្ត ហើយដល់នូវទីបំផុតមិនមាន ដូច្នោះ គប្បីជ្រាបថា លោក សម្តែងមិច្ឆាបដិបទា ដោយអំណាចអនុលោម សម្តែងសម្មាបដិបទា ដោយ អំណាចបដិលោម ។ សួរថា ក្នុងទីនេះ លោកសួរបដិបទាចែកព្រះនិព្វាន កំណត់បដិបទា ក្នុងការឆ្លើយ និងបទថា បដិបទា មិនជាឈ្មោះនៃព្រះនិព្វាន តែពាក្យថា បដិបទានេះ ជាឈ្មោះនៃមគ្គ ៤ មួយអន្លើដោយវិបស្សនា ព្រោះដូច្នោះ ទើប បទភាជនៈសមគួរដោយការឆ្លើយ មិនមែនឬ ។ ឆ្លើយថា មិនមែនមិនសមឡើយ ព្រោះហេតុអ្វីព្រោះលោកសម្តែងបដិបទាដោយផល ។ ពិតហើយ ក្នុងទីនេះ លោកសម្តែងបដិបទាដោយផល ។ សេចក្តីក្នុងពាក្យថា ព្រោះអវិជ្ជានោះឯង