ធម្មកថិកសូត្រទី ៦

ទ្រង់គង់នៅទៀបក្រុងសាវត្ថី … គ្រានោះ ភិក្ខុ ១ រូប ចូលទៅ គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ រួចអង្គុយក្នុងទីសមគួរ ។ លុះភិក្ខុនោះអង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ក៏ទូល សួរព្រះមានព្រះភាគដូច្នេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ព្រះអង្គតែងត្រាស់ថា ធម្មកថិក ធម្មកថិក ( អ្នកសម្តែងធម៌ អ្នកសម្តែងធម៌ ) បពិត្រព្រះអង្គ ដ៏ចម្រើន ចុះភិក្ខុជាធម្មកថិក មានដោយហេតុបុន្មានយ៉ាង ។ ព្រះអង្គត្រាស់ថា បើភិក្ខុសម្តែងធម៌ដើម្បីការនឿយណាយ ដើម្បីការវិនាស ដើម្បីការរលត់នៃជរា មរណៈ ទើបគួរហៅថាភិក្ខុជាធម្មកថិក បាន ។ បើភិក្ខុប្រតិបត្តិដើម្បីការនឿយណាយ ដើម្បីការវិនាស ដើម្បីការរលត់ នៃជរា មរណៈ ទើបគួរហៅថាភិក្ខុអ្នកប្រតិបត្តិនូវធម៌សមគួរដល់ធម៌ ។ បើភិក្ខុមានចិត្តរួចស្រឡះហើយ ព្រោះការនឿយណាយ ព្រោះការវិនាស ព្រោះ ការរលត់នៃជរា មរណៈ ព្រោះការមិនប្រកាន់មាំ ទើបគួរហៅថាភិក្ខុអ្នក ដល់ នូវព្រះនិព្វានក្នុងបច្ចុប្បន្ន ។ បើភិក្ខុសម្តែងធម៌ដើម្បីការរលត់នៃជាតិ ។ប។ បើភិក្ខុសម្តែងធម៌ដើម្បីការរលត់នៃភព … បើភិក្ខុសម្តែងធម៌ដើម្បីការរលត់នៃ ឧបាទាន… បើភិក្ខុសម្តែងធម៌ដើម្បីការរលត់នៃតណ្ហា… បើភិក្ខុសម្តែងធម៌ដើម្បី ការរលត់នៃវេទនា … បើភិក្ខុសម្តែងធម៌ដើម្បីការរលត់នៃផស្សៈ … បើភិក្ខុ សម្តែងធម៌ដើម្បីការរលត់នៃសឡាយតនៈ … បើភិក្ខុសម្តែងធម៌ដើម្បីការរលត់ នៃនាមរូប … បើភិក្ខុសម្តែងធម៌ដើម្បីការរលត់នៃវិញ្ញាណ … បើភិក្ខុ សម្តែងធម៌ដើម្បីការរលត់នៃសង្ខារ … បើភិក្ខុសម្តែងធម៌ដើម្បីការនឿយណាយ