ញាតិកសូត្រទី ៥

ខ្ញុំបានស្តាប់មកយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅក្នុងប្រាសាទ ឈ្មោះគិញ្ជកាវសថៈ គឺមហាប្រាសាទដែលកដោយ ឥដ្ឋ ជារបស់ពួកព្រះញាតិ ។ គ្រានោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ គង់នៅក្នុងទី ស្ងាត់ សម្ងំនៅមួយព្រះអង្គឯង ទ្រង់សម្តែងធម្មបរិយាយនេះថា ចក្ខុវិញ្ញាណ កើតឡើង ព្រោះអាស្រ័យចក្ខុ និងរូប ការជួបជុំរបស់ទាំង ៣ នេះ ហៅថា ផស្សៈ វេទនាកើតឡើង ព្រោះផស្សៈជាបច្ច័យ តណ្ហាកើតឡើង ព្រោះវេទនា ជាបច្ច័យ ឧបាទានកើតឡើង ព្រោះតណ្ហាជាបច្ច័យ ។ បេ ។ ហេតុដែលនាំឲ្យ កើតឡើងនៃកងទុក្ខទាំងអស់នុ៎ះ តែងមានយ៉ាងនេះ ។ ព្រោះអាស្រ័យត្រចៀក និងសំឡេង … ព្រោះអាស្រ័យច្រមុះ និងក្លិន … ព្រោះអាស្រ័យអណ្តាត និង រស … ព្រោះអាស្រ័យកាយ និងផោដ្ឋព្វៈ … មនោវិញ្ញាណកើតឡើង ព្រោះ អាស្រ័យចិត្ត និងធម្មារម្មណ៍ ការជួបជុំរបស់ទាំង ៣ ហៅថា ផស្សៈ វេទនា កើតឡើង ព្រោះផស្សៈជាបច្ច័យ តណ្ហាកើតឡើង ព្រោះវេទនាជាបច្ច័យ ឧបាទានកើតឡើង ព្រោះតណ្ហាជាបច្ច័យ ។ បេ ។ ការកើតឡើងព្រមនៃកង ទុក្ខទាំងអស់នុ៎ះ តែងមានយ៉ាងនេះ ។ ចក្ខុវិញ្ញាណកើតឡើង ព្រោះអាស្រ័យចក្ខុ និងរូប ការជួបជុំ របស់ទាំង ៣ ហៅថា ផស្សៈ វេទនាកើតឡើង ព្រោះផស្សៈជាបច្ច័យ តណ្ហា កើតឡើង ព្រោះវេទនាជាបច្ច័យ ការរលត់នៃឧបាទាន ព្រោះការវិនាស និង ការរលត់មិនសេសសល់នៃតណ្ហានោះឯង ការរលត់នៃភព ព្រោះការរលត់ នៃឧបាទាន ។ បេ ។ ការរលត់នៃកងទុក្ខទាំងអស់នុ៎ះ តែងមានយ៉ាងនេះ ។