អដ្ឋកថា សុសិមសូត្រទី ១០

ក្នុងសុសិមសូត្រទី ១០ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅ បទថា គរុកតោ សេចក្តីថា ដែលទេវតា និងមនុស្សធ្វើឲ្យធ្ងន់ដោយចិត្ត ដូចឆត្រថ្ម ។ បទថា មានិតោ បានដល់ ដែលបុគ្គលប្រព្រឹត្តស្រឡាញ់ដោយចិត្ត ។ បទថា បូជិតោ បានដល់ ដែលគេបូជាដោយបច្ច័យ ៤ ។ បទថា អបចិតោ បានដល់ ដែលគេកោតក្រែង ដោយការប្រព្រឹត្តិឱនលំទោន ។ ពិតហើយ មនុស្សទាំងឡាយឃើញព្រះសាស្តាហើយ រមែងចុះអំពីកដំរីជាដើម ឲ្យនូវ ផ្លូវ ដោះសំពត់អំពីស្មា ក្រោកចាកអាសនៈថ្វាយបង្គំ ដូចពោលមកនេះ ឈ្មោះថា ជាបុគ្គលដែលមនុស្សទាំងនោះកោតក្រែងហើយ ។ បទថា សុសិមោ បានដល់ បណ្ឌិតបរិព្វាជកដែលជាអ្នកឈ្លាស ក្នុងវេទង្គ ដែលមានឈ្មោះយ៉ាងនោះ ។ បទថា ឯហិ ត្វំ សេចក្តីថា បរិព្វាជកទាំងនោះមានការគិតយ៉ាងនេះថា ព្រះសមណគោតមអាស្រ័យជាតិ និងគោត្រជាដើម ដល់នូវភាពជាអគ្គបុគ្គល ដោយលាភក៏មិនមែន ដោយពិត ទ្រង់ជាអគ្គកវី ចងនូវគម្ពីរកម្រងកែវប្រទាន ដល់ព្រះសាវ័ក ព្រោះទ្រង់ជាកំពូលនៃកវី សាវ័កទាំងនោះរៀនគម្ពីរនោះ បន្តិចបន្តួចហើយ ពោលពាក្យជាឧបនិស្សិន្នកកថាខ្លះ អនុមោទនាខ្លះ សរភញ្ញ ខ្លះដល់ឧបដ្ឋាកទាំងឡាយ ឧបដ្ឋាកទាំងនោះក៏នាំលាភចូលទៅ បើពួកយើង គប្បីដឹងម្នាក់បន្តិចៗ អំពីវត្ថុដែលព្រះសមណគោតមដឹង យើងគប្បីដាក់លទ្ធិ របស់ខ្លួនក្នុងគម្ពីរនោះ ពោលដល់ឧបដ្ឋាកទាំងឡាយ បន្ទាប់អំពីនោះ យើង គប្បីជាអ្នកមានលាភច្រើនជាងសាវ័កទាំងនោះ បុគ្គលណានឹងបួសក្នុងសម្នាក់ របស់ព្រះសមណគោតមហើយ អាចរៀនបានឆាប់រួសរាន់ហ្ន៎ បរិព្វាជកទាំងនោះ គិតយ៉ាងនេះហើយ ឃើញថា សុសិមៈជាអ្នកឈ្លាស ទើបចូលទៅរក ហើយពោលយ៉ាងនោះ ។ បទថា យេនាយស្មា អានន្ទោ តេនុបសង្កមិ សួរថា ព្រោះហេតុអ្វី ទើបសុសិមបរិព្វាជកចូលទៅរក ។ បានឮ