សិក្ខាសុត្តាទិបេយ្យាលឯកាទសកំ[៣០៩]

ទាំងអស់ក្នុងចន្លោះមិនឲ្យត្រូវខ្លួន ឲ្យធ្លាក់ចុះក្នុងទីជិតជើង បណ្តាខ្មាន់ធ្នូទាំងនោះ ខ្មាន់ធ្នូម្នាក់បាញ់កូនសរ បានម្តង ២ កូនសរ ។ ចំណែកស្ត្រីទាំងនេះ បាញ់ កូនសរបានម្តង ៥ កូនសរ ដោយអារម្មណ៍មានរូបារម្មណ៍ជាដើម ។ ស្ត្រី ដែលបាញ់កូនសរបានយ៉ាងនោះ សូម្បីនឹងមានច្រើនជាងពាន់ ក៏មិនអាចធ្វើ អាត្មាអញឲ្យញាប់ញ័របានឡើយ ។ បទថា សក្ខី ហិ មេ សុតំ ឯតំ សេចក្តីថា ផ្លូវជាទីទៅកាន់ព្រះនិព្វាន នេះ អាត្មាអញបានស្តាប់ហើយក្នុងទីចំពោះព្រះភក្ត្រ លោកពោលថា និព្វានគមនំ មគ្គំ សំដៅយកវិបស្សនា ។ ពិតហើយ មគ្គនោះ ជាមគ្គចំណែក ខាងដើមនៃព្រះនិព្វាន ។ តែលោកពោលថា មគ្គំ ដោយលិង្គវិបល្លាស ។ បទថា តត្ថ មេ សេចក្តីថា ចិត្តរបស់អាត្មាអញ មិនត្រេកអរក្នុងផ្លូវទៅកាន់ ព្រះនិព្វាន ពោល គឺវិបស្សនាទន់ខ្ចី របស់ខ្លួននោះ ។ លោកហៅកិលេសថា បបិមា ។ ហៅកិលេសនុ៎ះឯងថា មច្ចុ ក៏មាន ។ បទថា ន មេ មគ្គម្បិ សេចក្តីថា យើងនឹងធ្វើដោយអាការដែលអ្នករកមើលមិនឃើញផ្លូវ ដែលយើង ទៅក្នុងភព និងកំណើតជាដើម ។