ទុតិយបព្វតសូត្រទី ១០

លំដាប់នោះឯង ព្រះវង្គសៈមានអាយុ ក្រោកចាកអាសនៈ ហើយធ្វើ ឧត្តរាសង្គឆៀងស្មាម្ខាង ប្រណម្យអញ្ជលីឆ្ពោះទៅរកព្រះមានព្រះភាគ ហើយ ពោលពាក្យនេះ នឹងព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ខ្ញុំព្រះអង្គ សូមសម្តែងធម៌ បពិត្រព្រះសុគត ខ្ញុំព្រះអង្គសូមសម្តែងធម៌ ។ ព្រះមាន ព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលវង្គីសៈ អ្នកចូរសម្តែងធម៌ចុះ ។ លំដាប់នោះឯង ព្រះវង្គីសៈមានអាយុ បានពោលសរសើរ ព្រះមានព្រះភាគ ដោយគាថាទាំងឡាយដ៏សមគួរ ក្នុងទីចំពោះព្រះភក្ត្រថា បុគ្គលមិនធ្វើខ្លួនឲ្យក្តៅ ដោយវាចាណា គប្បីពោលវាចានោះ ឯង មួយទៀត បុគ្គលមិនគប្បីបៀតបៀនពួកជនដទៃ ( ដោយ វាចាណា ) វាចានោះឯង ឈ្មោះថា សុភាសិត វាចាណា ដែលគេត្រេកអរ បុគ្គលគប្បីពោលនូវវាចានោះ ជាវាចាជាទី ស្រឡាញ់ បុគ្គលពោលនូវវាចាណា មិនកាន់យកវាចាដ៏អាក្រក់ ពោលនូវវាចាជាទីស្រឡាញ់ ដល់ជនទាំងឡាយដទៃ ( បុគ្គល គប្បីពោលនូវវាចានោះ ) ពាក្យពិត ឈ្មោះថា ជាពាក្យមិន ស្លាប់ ធម៌នេះជាប្រពៃណី ពួកសប្បុរសតាំងនៅហើយក្នុង សច្ចៈ ដែលជាអត្ថផង ជាធម៌ផង ព្រះពុទ្ធទ្រង់ពោលវាចាណា ដ៏ក្សេមក្សាន្ត ដើម្បីដល់នូវព្រះនិព្វាន នឹងធ្វើនូវទីបំផុត ទុក្ខបាន វាចានោះឯង ជាវាចាដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ជាងវាចាទាំងឡាយ ។