អដ្ឋកថា ឧបនិសាសូត្រ

ភង្គៈក្តី មគ្គ ផល និព្វានក្តី លោកហៅថា អាសវក្ខយៈនេះ ពិតហើយ អាការដែលអស់ទៅ លោកហៅថា អាសវក្ខយ ដូចក្នុងបាលីជាដើមថា អាសវានំ ខយា អនាសវំ ចេតោវិមុត្តឹ ចេតោវិមុត្តិមិនមានអាសវៈ ព្រោះអាសវៈអស់ទៅ ។ ភង្គៈក៏ហៅថា អាសវក្ខយ ដូចក្នុងបាលីថា យោ អាសវានំ ខយោ វយោ ភេទោ បរិភេទោ អនិច្ចតា អន្តរធានំ អាការដែលអាសវៈអស់ទៅ សូន្យ ទៅ បែកធ្លាយទៅ បែកទៅដោយជុំវិញ មិនទៀង អន្តរធានទៅ ។ មគ្គ ក៏ ហៅថា អាសវក្ខយៈ ដូចក្នុងបាលីថា សេក្ខស្ស សេក្ខមានស្ស ឧជុមគ្គានុសារិនោ ខយស្មឹ បឋមំ ញាណំ តតោ អញ្ញា អនន្តរា ។ ញាណជាបឋម ក្នុងកិរិយាអស់ទៅ កើតឡើងដល់សេក្ខបុគ្គល អ្នកកំពុងសិក្សា អ្នករពឫករឿយៗ នូវផ្លូវដ៏ត្រង់ លំដាប់ពីនោះមក អរហត្តក៏កើតឡើង ។ ពិតហើយ មគ្គនោះ រមែងកើតឡើងធ្វើអាសវៈឲ្យអស់ទៅ រម្ងាប់ទៅ ព្រោះដូច្នោះ ទើបមគ្គ លោកហៅថា ជាទីអស់អាសវៈ ។ ផលក៏ហៅថា អាសវក្ខយៈ ដូចក្នុងបាលីនេះថា អាសវានំ ខយា សមណោ ហោតិ ឈ្មោះថា សមណៈ ព្រោះអស់អាសវៈ ។ ពិតហើយ ផលនោះកើតឡើង ក្នុងទីបំផុតនៃអាសវៈទាំងឡាយអស់ទៅ ព្រោះដូច្នោះ ទើបលោកហៅថា អាសវក្ខយ ។ ព្រះនិព្វាន ក៏ហៅថា អាសវក្ខយៈបាន ដូចក្នុងព្រះបាលីនេះ ថា អាសវា តស្ស វឌ្ឍន្តិ អារា សោ អាសវក្ខយា អាសវៈទាំងឡាយ របស់បុគ្គលនោះតែងចម្រើន បុគ្គលនោះ ឈ្មោះថា ឋិតនៅឆ្ងាយអំពីធម៌ជា គ្រឿងអស់អាសវៈ ។ ពិតហើយ អាស្រ័យព្រះនិព្វាននោះ អាសវៈទាំងឡាយ រមែងអស់ទៅ ព្រោះដូច្នោះ ព្រះនិព្វាននោះ លោកហៅថា អាសវក្ខយ ។ តែក្នុងទីនេះ លោកបំណងយកមគ្គ និងផល ។