រឿងចក្កនឧបាសក

បានឮថា ក្នុងវេលាចក្កនឧបាសកនោះជាកំលោះនោះឯង រោគកើតឡើង ដល់ម្តាយ ។ គ្រូពេទ្យប្រាប់ថា គួរបានសាច់ទន្សាយស្រស់ ទើបគួរ ។ គ្រា នោះ បងប្រុសរបស់គាត់ ប្រើនាយចក្កនៈទៅដោយប្រាប់ថា នែប្អូនប្រុស ចូរ បាទៅកាន់ស្រែចុះ ។ គាត់ទៅកាន់ស្រែនោះហើយ ។ សម័យនោះ ទន្សាយ មួយមកស៊ីសន្ទូងខ្ចី ។ ទន្សាយនោះ ឃើញនាយចក្កនៈនោះ ទើបរត់ទៅ ដោយសន្ទុះដ៏រហ័ស ត្រូវវល្លិរុំជាប់ បានស្រែកសំឡេងខ្លាំងថា កិរិ កិរិ ។ នាយចក្កនៈនោះទៅតាមសំឡេងនោះ ក៏ចាប់ទន្សាយនោះ ហើយទើបគិតថា អញនឹងផ្សំថ្នាំដល់ម្តាយអញ ។ តែគាត់គិតបន្តទៅទៀតថា ការដែលអញគប្បីផ្តាច់សត្វឲ្យឃ្លាតចាកជីវិត ព្រោះហេតុនៃជីវិតរបស់ម្តាយ មិនគួរដល់អញឡើយ កាលបើដូច្នោះ ទើប លែងសត្វទន្សាយនោះទៅ ដោយពាក្យថា ឯងចូរទៅ ចូរបរិភោគស្មៅ និង ទឹក ជាមួយពួកទន្សាយក្នុងព្រៃចុះ ។ គាត់ត្រូវបងប្រុសសួរថា នែបា បា បានទន្សាយហើយឬ ទើបប្រាប់ការប្រព្រឹត្តិទៅនោះ ។ ដូច្នោះ ទើបបងប្រុស ជេរនាយចក្កនៈនោះ ។ គាត់ចូលទៅរកម្តាយ ឈរពោលពាក្យសច្ចៈថា តាំង អំពីខ្ញុំកើតហើយ មិនធ្លាប់សម្លាប់ជីវិតសត្វឡើយ ។ រំពេចនោះឯង ម្តាយ របស់គាត់ ក៏បានជាបុគ្គលប្រាសចាករោគហើយ ។ ឯវិរតិដែលកើតឡើងដល់បុគ្គលដែលសមាទានសិក្ខាបទហើយ រមែង លះជីវិតរបស់ខ្លួន ទាំងក្នុងវេលាសមាទានសិក្ខាបទ ទាំងក្នុងវេលាដទៃអំពី នោះ មិនឈានកន្លងវត្ថុ គប្បីជ្រាបថា ជាសមាទានវិរតិ ដូចវិរតិដែលកើត