បុគ្គលសូត្រទី ១០

សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅលើភ្នំគិជ្ឈកូដ ទៀបក្រុងរាជគ្រឹះ ។ ក្នុងទីនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ ត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយ ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ។ ភិក្ខុទាំងនោះទទួលព្រះពុទ្ធដីកាព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ។ ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់យ៉ាងនេះថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សង្សារនេះ មានទីបំផុត គេមិនអាចដឹងបាន ។ បេ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ កាល ដែលបុគ្គលម្នាក់ អន្ទោលទៅ ត្រាច់រង្គាត់ទៅ អស់មួយកប្ប រាងឆ្អឹង ពំនូក ឆ្អឹង គំនរឆ្អឹងយ៉ាងធំ ប្រហែលគ្នានឹងភ្នំវេបុល្លៈនេះឯង ប្រសិនបើមានបុគ្គល អ្នកជញ្ជូនយកឆ្អឹងដែលគេគរទុក ក៏មិនគប្បីអស់ទៅឡើយ សេចក្តីនោះ ព្រោះ ហេតុអ្វី ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះសង្សារនេះ មានទីបំផុត គេមិនអាចដឹង បាន ។ បេ ។ គួរជិនឆ្អន់ ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ព្រះសូត្រនេះរួចហើយ លុះ ព្រះសុគត ជាសាស្តាត្រាស់សូត្រនេះហើយ ទើបទ្រង់ត្រាស់ពាក្យនេះ តទៅទៀត ថា គំនរនៃឆ្អឹងរបស់បុគ្គលម្នាក់ ចំនួនមួយកប្ប គំនរនោះ ប្រហែលគ្នានឹងភ្នំ ព្រះពុទ្ធជាមហេសី បានត្រាស់ហើយ ដូច្នេះ ភ្នំវេបុល្លៈនេះ លោកពោលហើយថា ធំលើសលុប ជាងភ្នំគិជ្ឈកូដ ទៀបក្រុងគិរិព្វជៈ ( រាជគ្រឹះ ) របស់អ្នកមគធៈទាំងឡាយ មួយទៀត បុគ្គលណា ឃើញនូវអរិយសច្ច ដោយប្រាជ្ញាដ៏ប្រពៃ គឺទុក្ខ ១ តណ្ហា ដែលញ៉ាំងទុក្ខឲ្យកើតឡើង ១ ព្រះនិព្វានជា គ្រឿងប្រព្រឹត្តកន្លងនូវទុក្ខ ១ អដ្ឋង្គិកមគ្គដ៏ប្រសើរ ជា សភាវៈឲ្យដល់នូវសេចក្តីស្ងប់រម្ងាប់នៃទុក្ខ ១ បុគ្គល នោះ អន្ទោលទៅកំណត់ត្រឹម ៧ ជាតិ ជាយ៉ាងយូរ រមែងធ្វើនូវទីបំផុត នៃសេចក្តីទុក្ខ ព្រោះអស់ទៅ នៃ សំយោជនៈទាំងពួង ។