អដ្ឋកថា បុត្តសូត្រទី ៨

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងអនោត្តាបីសូត្រទី ២ ដូច្នេះ បទថា អនាតាបី សេចក្តីថា វៀរចាកសេចក្តីព្យាយាមជាគ្រឿងដុតកម្តៅកិលេស ។ បទថា អនោត្តាបី សេចក្តីថា មិនខ្លាច គឺវៀរចាកការខ្លាចអំពីការកើតនៃ កិលេស និងការមិនកើតនៃកុសល ។ បទថា សម្ពោធាយ គឺដើម្បីការត្រាស់ដឹង ។ បទថា និព្វានាយ គឺដើម្បីធ្វើនិព្វានឲ្យជាក់ច្បាស់ ។ បទថា អនុត្តរស្ស យោគក្ខេមស្ស គឺអរហត្ត ។ អរហត្តនោះ ជាកំពូល និងក្សេមចាក យោគៈ ៤ ។ ក្នុងបទថា អនុប្បន្នា ជាដើម សេចក្តីថា អកុសលបាបធម៌ មានលោភៈជាដើមឯណា រមែងកើតឡើងដល់ភិក្ខុដែលបានបច្ច័យ មានចីវរ ជាដើមដែលខ្លួនមិនធ្លាប់បានវត្ថុជាទីពេញចិត្តណាមួយរបស់ឧបដ្ឋាក សទ្ធិវិហារិក និងអន្តេវាសិកទាំងឡាយ ហើយកាន់យកវត្ថុនោះ ដោយសម្គាល់ថា ស្អាត សុខ ដូច្នេះ ដោយមិនជាឧបាយ ឬរំពឹងដល់អារម្មណ៍ដែលមិនធ្លាប់មាន ណានីមួយ ដោយមិនជាឧបាយ តាមមានតាមបាន ។ អកុសលធម៌ដ៏លាមក ទាំងនោះ គប្បីជ្រាបថា មិនទាន់កើតឡើង ដូច្នេះ ។ បាបធម៌ ឈ្មោះថា មិនទាន់កើតឡើងក្នុងសង្សារ ដែលមានទីបំផុតខាង ដើម ដែលបុគ្គលដឹងមិនបាន រមែងមិនមានដោយប្រការដទៃ ។ ម្យ៉ាងទៀត អកុសលធម៌មិនទាន់កើតឡើងដល់ភិក្ខុ ព្រោះអារម្មណ៍ដែលជាវត្ថុ ដែលធ្លាប់ មានមក ឬដោយសេចក្តីបរិសុទ្ធជាប្រក្រតី ឬដោយការរៀន និងការសាកសួរ ឬដោយអំណាចនៃបរិយត្តិ នវកម្ម និងយោនិសោមនសិការឯណានីមួយ