អដ្ឋកថា តិស្សសូត្រ ទី ៩

ក្នុងតិស្សសូត្រទី ៩ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា ទុម្មនោ បានដល់ កើតទោមនស្ស ។ សួរថា ព្រោះហេតុអ្វី ទើបព្រះតិស្សៈនេះកើតទុក្ខ ទោមនស្សយ៉ាងនេះ ឆ្លើយថា ព្រះតិស្សៈនេះជាស្តេច ហើយចេញបួស ។ ព្រោះដូច្នោះ ភិក្ខុទាំងឡាយ ឲ្យលោកបួស ហើយឲ្យស្លៀកសំពត់សាដក ២ ជាន់ ដណ្តប់ចីវរយ៉ាងល្អ បន្តក់ភ្នែក លាបសីសៈដោយប្រេងលាយដោយ ទឹកមនោសិលា ។ កាលពួកភិក្ខុទៅកាន់ទីសម្រាកពេលយប់ និងពេលថ្ងៃ លោកមិនដឹងថា ធម្មតាភិក្ខុត្រូវអង្គុយក្នុងឱកាសដ៏ស្ងាត់ ទើបទៅរោងឆាន់ ឡើងលើគ្រែធំ ហើយអង្គុយ ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ដែលសមាទានសំពត់ បង្សុកូលជាវត្ត ដែលត្រាច់ទៅក្នុងទិសជាអាគន្តុកៈនិមន្តមក គិតថា ដោយ ទំនងនេះ ពួកយើងមានខ្លួនប្រឡាក់ទៅដោយធូលី មិនអាចគាល់ព្រះទសពលបាន យើងនឹងទុករបស់របរសិន ដូច្នេះហើយ ក៏ទៅរោងឆាន់ ។ កាល ព្រះមហាថេរៈកំពុងនិមន្តមក ព្រះតិស្សៈអង្គុយស្ងៀមនោះឯង ។ ភិក្ខុពួកដទៃ សួរដោយអើពើ គឺសូមឱកាសថា ពួកខ្ញុំធ្វើវត្ត គឺការលាងជើង បក់ដោយ ផ្លិតស្លឹកត្នោត ព្រះតិស្សៈនេះអង្គុយនៅស្ងៀមនោះឯង សួរថា ពួកលោក ម្ចាស់មានវស្សាបុន្មាន ពួកភិក្ខុនោះឆ្លើយថា ពួកខ្ញុំមិនទាន់មានវស្សា ចុះ លោកម្ចាស់វិញ មានវស្សាបុន្មាន ទើបពោលថា ខ្ញុំទើបតែបួសថ្ងៃនេះឯង ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុទាំងឡាយពោលនឹងលោកថា អើអាវុសោ លោកចូរកាត់ ផ្នួងសក់ឥឡូវនេះ ក្នុងថ្ងៃនេះ ក្លិនចៃត្រង់គល់សក់របស់លោក ជាក្លិនផ្សាយ ទៅនោះឯង កាលភិក្ខុចាស់ជាងមានប្រមាណបុណ្ណេះ សូមឱកាសធ្វើវត្តរបស់