អដ្ឋកថា មហាកប្បិនសូត្រ ទី ១១

ក្នុងកប្បិនសូត្រទី ១១ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា មហាកប្បិនោ បានដល់ ព្រះមហាថេរៈក្នុងចំនួនអសីតិមហាសាវ័ក ៨០ អង្គ ដែលសម្រេចកម្លាំងនៃអភិញ្ញា មានឈ្មោះយ៉ាងនេះ ។ បានឮថា មហា ថេរៈនោះ កាលនៅជាគ្រហស្ថ បានគ្រងរាជសម្បត្តិ មានអាណាខេត្ត ប្រមាណ ៣០០ យោជន៍ ក្នុងកុក្កុដវតីនគរ តែព្រោះក្នុងភពចុងក្រោយ បាន ផ្ទៀងនូវសោតៈស្តាប់នូវពាក្យប្រៀនប្រដៅបែបនោះ ។ ថ្ងៃបន្ទាប់មក ទ្រង់ ចោមរោមទៅដោយអមាត្យ ១០០០ នាក់ ក្រសាលព្រះរាជឧទ្យាន ។ ក្នុង គ្រានោះ អ្នកជំនួញធ្វើដំណើរមកអំពីមជ្ឈិមប្រទេស ដល់នគរនោះ ទុកដាក់ មុខទំនិញហើយ ចូលគាល់ព្រះរាជា នាំគ្នាកាន់គ្រឿងបណ្ណាការទៅកាន់ព្រះរាជ ទ្វារ បានឮដំណឹងថា ព្រះរាជាយាងទៅកាន់ព្រះរាជឧទ្យាន ទើបទៅកាន់ ព្រះរាជឧទ្យាន ឈរនៅត្រង់ទ្វារ បានប្រាប់ដល់អ្នកយាមទ្វារ កាលក្រាប ទូលឲ្យព្រះរាជាទ្រង់ជ្រាប ព្រះរាជាត្រាស់ឲ្យហៅមក ពួកឈ្មួញបង្អោន គ្រឿងបណ្ណាការ ថ្វាយបង្គំ ។ ព្រះរាជាត្រាស់ថា ពួកអ្នកមកអំពីណា ឈ្មួញ ទាំងនោះក្រាបទូលថា មកអំពីក្រុងសាវត្ថី ព្រះអង្គ ព្រះរាជាត្រាស់ថា ដែន របស់ពួកអ្នកមានភិក្ខារកបានងាយឬ ស្តេចផែនដីទ្រទ្រង់ធម៌ដែរឬ ។ ពួក ឈ្មួញក្រាបទូលថា យ៉ាងនោះឯង ព្រះអង្គ ។ ព្រះរាជាត្រាស់ថា ប្រទេស របស់ពួកអ្នកកាន់សាសនាអ្វី ។ ពួកឈ្មួញក្រាបទូលថា មាន ព្រះអង្គ តែ មាត់របស់ទូលបង្គំមានសំណល់អាហារ មិនអាចនឹងពោលបាន ។ ព្រះរាជា បានប្រទានទឹកដោយកុណ្ឌីមាស ។ ឈ្មួញទាំងនោះខ្ពុរមាត់ហើយ បែរមុខ