ហលិទ្ទិកានិសូត្រទី ៤

ខ្ញុំបានស្តាប់មកយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ ព្រះមហាកច្ចានៈ មានអាយុ គង់នៅលើភ្នំដែលមានជ្រោះម្ខាង ទៀបក្រុងឈ្មោះកុររឃរៈ ក្នុង ដែនអវន្តី ។ គ្រានោះឯង គហបតីឈ្មោះហលិទ្ទិកានិ ចូលទៅរកព្រះមហាកច្ចានៈ មានអាយុ លុះចូលទៅដល់ថ្វាយបង្គំព្រះមហាកច្ចានៈមានអាយុ ហើយអង្គុយ ក្នុងទីដ៏សមគួរ ។ លុះហលិទ្ទិកានិគហបតី អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ទើប និយាយនឹងព្រះមហាកច្ចានៈមានអាយុ យ៉ាងនេះថា បពិត្រលោកដ៏ចម្រើន ពាក្យ នេះ ព្រះមានព្រះភាគបានត្រាស់ទុកក្នុងសក្កប្បញ្ញាថា ពួកសមណព្រាហ្មណ៍ ណា មានចិត្តរួចស្រឡះហើយ ព្រោះអស់ទៅនៃតណ្ហា ពួកសមណព្រាហ្មណ៍ ទាំងនោះ ទើបពេញជាអ្នកមានកិច្ចការស្រេចហើយ ពេញជាអ្នកមានធម៌ក្សេម ចាកយោគៈ ពេញជាអ្នកប្រព្រឹត្តព្រហ្មចរិយៈ ពេញជាអ្នកមានទីបំផុត ដោយ ជុំវិញប្រសើរបំផុតជាងទេវតា និងមនុស្សទាំងឡាយ ។ បពិត្រលោកដ៏ចម្រើន សេចក្តីនៃធម៌ដែលព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ហើយ ដោយសង្ខេបនេះឯង តើត្រូវ យល់សេចក្តីដោយពិស្តារដូចម្តេច ។ ម្នាលគហបតី សេចក្តីប៉ុនប៉ង តម្រេករីករាយ ប្រាថ្នាឧបាយ និងឧបាទាន ដែលជាទីឈរ ជាទីអង្គុយ ជាទីដេក របស់ចិត្តណា ក្នុងរូបធាតុ ចិត្តដែលហៅថា រួចស្រឡះហើយ ព្រោះអស់ទៅ ព្រោះគ្មានតម្រេក ព្រោះ រលត់ ព្រោះលះបង់ ព្រោះជម្រុះចោល នូវសេចក្តីប៉ុនប៉ងជាដើមនោះ ។ ម្នាលគហបតី ក្នុងវេទនាធាតុ ។ បេ ។ ម្នាលគហបតី ក្នុងសញ្ញាធាតុ ។ ម្នាល គហបតី ក្នុងសង្ខារធាតុ ។ ម្នាលគហបតី សេចក្តីប៉ុនប៉ង តម្រេករីករាយ