ចតុត្ថអនុធម្មសូត្រទី ១០

ក្នុងក្រុងសាវត្ថី ។ ក្នុងទីនោះឯង ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុអ្នកប្រតិបត្តិធម៌ដ៏សមគួរដល់ធម៌ រមែងមានអនុធម៌នេះ គឺជាអ្នកពិចារណាឃើញថា មិនមែនជារបស់ខ្លួន ក្នុងរូប ។ ក្នុងវេទនា ។ ក្នុងសញ្ញា ។ ក្នុងសង្ខារ ។ ជាអ្នកពិចារណាឃើញថា មិនមែនជារបស់ខ្លួនក្នុងវិញ្ញាណ ។ កាលបើភិក្ខុនោះ ពិចារណាឃើញថា មិនមែនជារបស់ខ្លួនក្នុងរូប ។ ក្នុង វេទនា ។ ក្នុងសញ្ញា ។ ក្នុងសង្ខារ ។ កាលបើភិក្ខុនោះ ពិចារណាឃើញ ថា មិនមែនជារបស់ខ្លួនក្នុងវិញ្ញាណ រមែងកំណត់ដឹងច្បាស់នូវរូប ។ នូវ វេទនា ។ នូវសញ្ញា ។ នូវសង្ខារ ។ កំណត់ដឹងច្បាស់នូវវិញ្ញាណ ។ កាលបើ ភិក្ខុនោះកំណត់ដឹងច្បាស់នូវរូប ។ នូវវេទនា ។ នូវសញ្ញា ។ នូវសង្ខារ ។ កាលបើភិក្ខុនោះ កំណត់ដឹងច្បាស់នូវវិញ្ញាណ រមែងរួចស្រឡះចាករូប រួច ស្រឡះចាកវេទនា រួចស្រឡះចាកសញ្ញា រួចស្រឡះចាកសង្ខារ រួចស្រឡះ វិញ្ញាណ រួចស្រឡះជាតិ ជរា មរណៈ សេចក្តីសោក សេចក្តីខ្សឹកខ្សួល សេចក្តីទុក្ខ ទោមនស្ស និងសេចក្តីចង្ហៀតចង្អល់ចិត្ត តថាគតពោលថា បុគ្គលនោះរួច ស្រឡះចាកវដ្តទុក្ខ ។ នតុម្ញាកវគ្គទី ៤ ចប់ ៥ ឧទ្ទានក្នុងនតុម្ញាកវគ្គនោះ គឺ និយាយអំពីធម៌ដែលព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សម្តែងថា មិន មែនជារបស់អ្នកទាំងឡាយទេ មាន ២ លើក អំពីអញ្ញតរភិក្ខុ ចូលទៅគាល់ព្រះមានព្រះភាគ សូមឲ្យព្រះអង្គសម្តែង ធម៌ដោយសង្ខេប មាន ២ លើក អំពីព្រះមានព្រះភាគ ត្រាស់សួរធម៌ចំពោះព្រះអានន្ទ មាន ២ លើក អំពីព្រះមាន ព្រះភាគសម្តែងអនុធម៌ប្រមាណពីរ ៗ មាន ២ លើក ។