អដ្ឋកថា បដិបទាសូត្រទី ២

ក្នុងបដិបទាសូត្រទី ២ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ ក្នុងបទថា ទុក្ខសមុទយគាមិនី សមនុបស្សនា នេះ មានអធិប្បាយដូច្នេះថា ព្រោះ ឈ្មោះថា បដិបទាជាគ្រឿងឲ្យដល់នូវហេតុកើតឡើងនៃសក្កាយៈ ដែលជាតួ ទុក្ខ ដែលលោកត្រាស់ថា ទិដ្ឋិសមនុបស្សនា យ៉ាងនេះថា ពិចារណាឃើញ រូបថាជាខ្លួន ដូច្នោះ ទើបឈ្មោះថា ទុក្ខសមុទយគាមិនីសមនុបស្សនា ។ មគ្គញ្ញាណ ៤ មួយអន្លើដោយវិបស្សនា ទ្រង់ត្រាស់ថា សមនុបស្សនា ក្នុងពាក្យថា ទុក្ខនិរោធគាមិនីសមនុបស្សនា ដូច្នេះ ។ ក្នុងសូត្រនេះ លោក ពោលវដ្តៈ និងព្រះនិព្វាន ដោយប្រការដូច្នេះ ។