អដ្ឋកថា បុណ្ណមសូត្រទី ១០

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងបុណ្ណមសូត្រទី ១០ ដូច្នេះ បទថា តទហុបេសថេ ជាដើម បានអធិប្បាយហើយដោយពិស្តារ ក្នុងបវារណាសូត្រ ។ បទថា កិញ្ចិទេវ ទេសំ បានដល់ ហេតុណាមួយ ។ សួរថា ព្រោះហេតុអ្វី ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់យ៉ាងនេះថា ម្នាល ភិក្ខុ បើដូច្នោះ អ្នកប្រាថ្នានឹងសួរប្រស្នាណា ចូរអ្នកអង្គុយលើអាសនៈជា របស់ខ្លួន ហើយសួរប្រស្នានោះចុះ ។ ឆ្លើយថា ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់យ៉ាងនេះ ព្រោះទ្រង់ជ្រាបថា បានឮថា ភិក្ខុនោះ មានភិក្ខុជាបរិវារ ៥០០ កាលភិក្ខុដែលជាអាចារ្យឈរសួរបញ្ញា ហើយភក្ខុ ៥០០ នោះអង្គុយ ក៏ជាការធ្វើសេចក្តីគោរពក្នុងព្រះសាស្តា តែ ឈ្មោះថា មិនធ្វើសេចក្តីគោរពក្នុងអាចារ្យ បើឈរ ក៏ឈ្មោះថា ធ្វើការ គោរពក្នុងអាចារ្យ តែមិនគោរពក្នុងព្រះសាស្តា កាលបើដូច្នេះ ចិត្តរបស់ភិក្ខុ ទាំងនោះ ក៏នឹងរាយមាយ លោកនឹងមិនអាចទទួលព្រះធម្មទេសនាបាន តែ កាលភិក្ខុដែលជាអាចារ្យនោះអង្គុយសួរ ចិត្តរបស់ភិក្ខុទាំងនោះ នឹងចុះស៊ប់ ពួកលោកនឹងអាចទទួលព្រះធម្មទេសនាបាន ។ បទថា ឥមេ នុ ខោ ភន្តេ សេចក្តីថា ព្រះថេរៈនេះដែលបុគ្គលណាម្នាក់ មិនគួរពោលតិះដៀលថា បុគ្គលដែលជាអាចារ្យរបស់ភិក្ខុដល់ទៅ ៥០០ រូប មិនដឹងសូម្បីត្រឹមតែបញ្ចក្ខន្ធ ព្រោះថា ការដែលលោកសួរបញ្ញា នឹងសួរដូច បុគ្គលដឹងយ៉ាងនេះថា ឧបាទានក្ខន្ធទាំង ៥ នេះ មិនមែនឧបាទានក្ខន្ធដទៃ មិនសមគួរឡើយ ព្រោះដូច្នោះ ទើបលោកសួរហាក់ដូចបុគ្គលមិនដឹង ។ ម្យ៉ាងទៀត សូម្បីអន្តេវាសិកទាំងឡាយរបស់លោកនាំគ្នាគិតថា អាចារ្យ របស់ពួកយើងមិនពោលថា ខ្ញុំដឹង តែប្រៀបធៀបនឹងសព្វញ្ញុតញ្ញាណជាមុន ហើយទើបពោល ដូច្នេះហើយ សម្គាល់ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់លោកថា គួរ ស្តាប់ គួរជឿ គួរកាន់យក