អដ្ឋកថា តិស្សសូត្រទី ២

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងតិស្សសូត្រទី ២ ដូចតទៅនេះ បទថា មធុរកជាតោ វិយ សេចក្តីថា រាងកាយរបស់ខ្ញុំ មិនសមគួរដល់ការងារ ដូចកើតមានភារៈធ្ងន់ ។ បទថា ទិសាបិ សេចក្តីថា ព្រះតិស្សៈពោលថា ទិសទាំងឡាយក៏មិន ប្រាកដ គឺមិនជាក់ច្បាស់ដល់ខ្ញុំយ៉ាងនេះថា នេះទិសខាងកើត នេះទិសខាងត្បូង ។ បទថា ធម្មាបិ មំ ន បដិភន្តិ សេចក្តីថា ព្រះតិស្សៈពោលថា បរិយត្តិធម៌ទាំងឡាយក៏មិនប្រាកដដល់ខ្ញុំ ធម៌ដែលរៀនបានហើយ បាន ស្វាធ្យាយហើយ ក៏មិនប្រាកដ គឺភ្លេចអស់ ។ បទថា វិចិកិច្ឆា សេចក្តីថា មិនមែនវិចិកិច្ឆាដែលសំខាន់ ទាក់ទងអំពី លោកមិនកើតសេចក្តីសង្ស័យថា សាសនានាំសត្វចេញចាកទុក្ខបាន ឬមិន បានហ្ន៎ តែលោកមានការគិតយ៉ាងនេះថា អាត្មាអញ អាចបំពេញសមណធម៌ បាន ឬមិនបាន ឬធ្វើបានត្រឹមតែទ្រទ្រង់បាត្រ និងចីវរបុណ្ណោះ ។ បទថា កាមានមេតំ អធិវចនំ សេចក្តីថា កាលបុគ្គល សម្លឹងមើលស្រះតូចដែលជ្រៅ បានត្រឹមតែគួរមើល គួររីករាយ តែបុគ្គល ណាចុះទៅក្នុងស្រះតូចដែលជ្រៅនោះ ស្រះនោះ ក៏នឹងទាញបុគ្គលនោះឲ្យ ដល់នូវសេចក្តីវិនាស ព្រោះស្រះតូចនោះ មានត្រីកាចពាសពេញ យ៉ាងណា ក្នុងកាមគុណ ៥ ក៏ដូច្នោះដូចគ្នា គឺទ្វារទាំងឡាយ មានចក្ខុទ្វារជាដើម មាន ត្រឹមតែភាពគួរត្រេកអរ ព្រោះឃើញអារម្មណ៍ជាដើម តែបើបុគ្គលណាជាប់ចិត្ត ក្នុងកាមគុណ ៥ នេះ វានឹងអូសបុគ្គលនោះ ទៅញាត់ក្នុងទុគ្គតិភូមិ មាន នរកជាដើមនោះឯង ។ ព្រោះថា កាមទាំងឡាយ មានរសឆ្ងាញ់តិច មានទុក្ខ ច្រើន មានការចង្អៀតចង្អល់ច្រើន ក្នុងកាមទាំងនេះ មានទោសក្រៃលែង ឡើងៗ ទៀត ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់អាស្រ័យអំណាចប្រយោជន៍ដូចពោល មកនេះ ទើបត្រាស់ថា កាមានមេតំ អធិវចនំ ។ បទថា អហមនុគ្គហេន សេចក្តីថា តថ