ទុតិយរាហុលសូត្រទី ១០

ភិក្ខុនោះ ត្រូវ លាភសក្ការៈ និងសេចក្តីសរសើរនោះ គ្របសង្កត់រួបរឹតចិត្ត តែងមើលងាយ ពួកភិក្ខុឯទៀត ដែលមានសីលជាទីស្រឡាញ់ យ៉ាងនោះឯង ។ ម្នាលភិក្ខុ ទាំងឡាយ អំពើនោះឯង ជាអំពើប្រព្រឹត្តទៅ ដើម្បីមិនជាប្រយោជន៍ ដើម្បី សេចក្តីទុក្ខអស់កាលដ៏វែង ដល់មោឃបុរសនោះ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ លាភសក្ការៈ និងសេចក្តីសរសើរ ជារបស់អាក្រក់ យ៉ាងនេះឯង ។ បេ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកទាំងឡាយគប្បីសិក្សាយ៉ាងនេះចុះ ។ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងមីឡកសូត្រទី ៥ ដូចតទៅនេះ បទថា កំសឡកា គឺសត្វដែលស៊ីលាមក ។ បទថា គូថាទិ គឺមានលាមកជាភិក្ខា ។ បទថា គូថបូរា គឺខាងក្នុងពេញដោយលាមក ។ បទថា បុណ្ណា គូថស្ស នេះ សម្តែងសេចក្តីបទដំបូងបុណ្ណោះ ។ បទថា អតិមញ្ញេយ្យ សេចក្តីថា កំពោងដាក់ជើងក្រោយលើដី យកជើងមុខដាក់លើលាមក គប្បីពោលបែប មើលងាយថា អញមានលាមកជាអាហារ ដូច្នេះជាដើម ។ បទថា បិណ្ឌបតោបស្ស បូរោ សេចក្តីថា បិណ្ឌបាតដែលប្រណីតពេញបាត្រដទៃទៀត គប្បីមានដល់ភិក្ខុនោះ ។