អដ្ឋកថា គទ្ទុលពទ្ធសូត្រទី ៧

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងបឋមគទ្ទូលសូត្រទី ៧ ដូចតទៅនេះ បទថា យំ មហាសមុទ្ទោ សេចក្តីថា ក្នុងសម័យណាព្រះអាទិត្យទី ៥ រះឡើង មហាសមុទ្រក៏នឹងរីងស្ងួត ។ បទថា ទុក្ខស្ស អន្តកិរិយំ សេចក្តីថា តថាគតមិនពោលដល់ការធ្វើទីបំផុត គឺការអស់នៃវដ្តទុក្ខរបស់សប្បុរសដែលមិនបានត្រាស់ដឹងអរិយសច្ច ៤ ហើយត្រូវអវិជ្ជារួបរឹតបានហើយ ។ បទថា គទ្ទូលពន្ធោ បានដល់ ឆ្កែដែលលាមដោយ ច្រវាក់ ។ បទថា ខីលេ គឺត្រង់សសរធំដែលមិនបានបោះចូលក្នុងផែនដី ។ បទថា ថម្ភេ គឺសសរតូចដែលកប់ ។ ក្នុងបទថា ឯវមេវ ខោ នេះ គប្បីជ្រាបអធិប្បាយដូចតទៅនេះថា បុគ្គលពាលដែលអាស្រ័យវដ្តៈ គប្បី ជ្រាបថា ប្រៀបដូចឆ្កែ ។ ទិដ្ឋិ គប្បីជ្រាបថា ប្រៀបដូចច្រវាក់សម្រាប់ចង ។ សក្កាយ គប្បីជ្រាបដូចសសរ ។ ការវិលទៅតាមសក្កាយរបស់បុថុជ្ជន ដែលត្រូវចងភ្ជាប់ត្រង់កាយរបស់ ខ្លួន ដោយទិដ្ឋិ និងតណ្ហា គប្បីជ្រាបថា ដូចការវិលជុំវិញសសររបស់ឆ្កែ ដែលត្រូវចងលាមដោយច្រវាក់នៅត្រង់សសរនោះ ។