អដ្ឋកថា អនិច្ចសូត្រទី ៣

មារសូត្រជាដើម ក្នុងមារសូត្រទី ១ ជាដើម នៃមារធម្មវគ្គទី ២ បទថា មារោ ព្រះរាធត្ថេរ ទូលសួរដល់សេចក្តីស្លាប់ ។ សេចក្តីថា ព្រោះឈ្មោះថា សេចក្តី ស្លាប់ដែលផុតអំពីខន្ធ មានរូបជាដើម មិនមាន ព្រោះហេតុនោះ ទើបព្រះមាន ព្រះភាគ ត្រាស់ដល់ព្រះថេរៈជាដើមថា ម្នាលរាធៈ រូបនេះឯងជាមារ ។ បទថា មារធម្មោ បានដល់ មរណធម៌ ។ អត្ថទាំងពួង គប្បីជ្រាបដោយឧបាយនេះ ដូច្នេះ ។ អដ្ឋកថា មារសូត្រជាដើម ចប់ ។ ក្រុងសាវត្ថី ។ គ្រានោះឯង ព្រះរាធៈមានអាយុ ចូលទៅ គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ ថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ ហើយ អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ ។ លុះព្រះរាធៈមានអាយុ អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ក្រាបទូលព្រះមានព្រះភាគ ដូច្នេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ខ្ញុំព្រះអង្គនឹង ចៀសចេញទៅតែម្នាក់ឯង ជាអ្នកមិនប្រមាទ មានព្យាយាមដុតកម្តៅកិលេសមាន ចិត្តបញ្ជូនទៅកាន់ព្រះនិព្វាន ព្រោះបានស្តាប់ធម៌ណា របស់ព្រះមានព្រះភាគ សូមព្រះមានព្រះភាគសម្តែងធម៌នោះ ដល់ខ្ញុំព្រះអង្គដោយសង្ខេប ។ ម្នាលរាធៈ មារណាដែលកើតមាន សេចក្តីពេញចិត្តក្នុងមារនោះ អ្នកគួរ លះបង់ចេញ ។ ម្នាលរាធៈ ចុះអ្វីជាមារ ។ ម្នាលរាធៈ រូបជាមារ សេចក្តីពេញចិត្ត ក្នុងមារនោះ អ្នកគួរលះបង់ចេញ វេទនាជាមារ សេចក្តីពេញចិត្តក្នុងមារ នោះ អ្នកគួរលះបង់ចេញ ។ សញ្ញា ។ សង្ខារទាំងឡាយជាមារ សេចក្តី ពេញចិត្តក្នុងមារនោះ អ្នកគួរលះបង់ចេញ ។ វិញ្ញាណជាមារ សេចក្តីពេញចិត្ត ក្នុងមារនោះ អ្នកគួរលះបង់ចេញ ។ ម្នាលរាធៈ មារណាដែលកើតមាន សេចក្តីពេញចិត្តក្នុងមារនោះ អ្នកគួរលះបង់ចេញ ។ សេចក្តីត្រេកអរ អ្នកគួរ លះបង់ចេញ ។ សេចក្តីត្រេកត្រអាល អ្នកគួរលះបង់ចេញ ។