តណ្ហាសូត្រទី ៨

ចក្ខុសូត្រជាដើម គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងឱក្កន្តសំយុត្តដូច្នេះ បទថា អធិមុច្ចតិ បានដល់ រមែងបានសទ្ធាធិមោក្ខ ។ បទថា ឱក្កន្តោ សម្មត្តនិយាមំ បាន ដល់ ចូលទៅកាន់អរិយមគ្គ ។ ដោយបទថា អភព្វោវ តាវ កាលំ កាតុំ នេះ ព្រះមានព្រះភាគសម្តែង ដល់ការមិនមានអន្តរាយ គឺគ្រឿងរារាំងចំពោះមគ្គផល ក្នុងកាលមគ្គកើតឡើង ហើយ ព្រោះថា កាលមគ្គកើតឡើងហើយ ឈ្មោះថា ការធ្វើអន្តរាយ ដល់ផល រមែងមិនមាន ដោយហេតុនោះឯង ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា បុគ្គលនេះ គប្បីជាអ្នកបដិបត្តិដើម្បីធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់នូវសោតាបត្តិផល និង វេលាដែលកប្បត្រូវភ្លើងឆេះ ក៏គង់មាន តែកប្បនេះមិនគប្បីត្រូវភ្លើងឆេះ ដរាបណាបុគ្គលនេះ មិនទាន់ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់នូវសោតាបត្តិផល ទើបបុគ្គល នេះ ហៅថា ឋិតកប្បីបុគ្គល ។