ពាហិរាតីតាទិយទនិច្ច សូត្រទី ៤៦-៤៨

បេ ។ មិនសម្គាល់នូវមនោ មិនសម្គាល់ក្នុងមនោ មិនសម្គាល់ ដោយមនោ មិនសម្គាល់ថា មនោជារបស់អញ មិនសម្គាល់នូវធម្មារម្មណ៍ នូវមនោវិញ្ញាណ នូវមនោសម្ផស្ស ។ ទោះបីវេទនាណា ជាសុខក្តី ជាទុក្ខក្តី មិនទុក្ខមិនសុខក្តី ដែលកើតឡើងព្រោះមនោសម្ផស្សជាបច្ច័យ ក៏មិនសម្គាល់ នូវវេទនានោះផង មិនសម្គាល់ក្នុងវេទនានោះផង មិនសម្គាល់ដោយវេទនា នោះផង មិនសម្គាល់ថា វេទនានោះជារបស់អញ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះថា ភិក្ខុសម្គាល់នូវអារម្មណ៍ណា សម្គាល់ក្នុងអារម្មណ៍ណា សម្គាល់ ដោយអារម្មណ៍ណា សម្គាល់ថា អារម្មណ៍ណាជារបស់អញ អារម្មណ៍នោះ កើតឡើង ព្រោះសេចក្តីសម្គាល់នោះ សត្វលោកដែលជាប់ក្នុងភព មាន សេចក្តីប្រែប្រួលផ្សេងៗ រមែងត្រេកអរនឹងភពបុណ្ណោះឯង ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ខន្ធ ធាតុ អាយតនៈទាំងប៉ុន្មាន ភិក្ខុមិនសម្គាល់នូវខន្ធ ធាតុ អាយតនៈ នោះផង មិនសម្គាល់ក្នុងខន្ធ ធាតុ អាយតនៈនោះផង មិនសម្គាល់ដោយខន្ធ ធាតុ អាយតនៈនោះផង មិនសម្គាល់ថា ខន្ធ ធាតុ អាយតនៈនោះ ជារបស់ អញ ។ កាលបើភិក្ខុនោះ មិនសម្គាល់យ៉ាងនេះ ក៏មិនប្រកាន់នូវអារម្មណ៍