អដ្ឋកថា ទុតិយហត្ថបាទោបមសូត្រទី ១០

ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ កាលបើមានដៃ ការកាន់ និងការដាក់ចុះ ក៏មាន កាលបើមានជើង ការឈានទៅមុខ និងឈានថយក្រោយក៏មាន កាលបើមានសន្លាក់ ការបត់ចូល និងលាចេញក៏មាន កាលបើមានពោះ សេចក្តីស្រេកឃ្លានក៏មាន ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពិតយ៉ាងនេះឯង កាលបើ ចក្ខុមាន សេចក្តីសុខទុក្ខជាខាងក្នុងក៏កើតឡើង ព្រោះចក្ខុសម្ផស្សជាបច្ច័យ ។ បេ ។ កាលបើជិវ្ហាមាន ។ បេ ។ កាលបើមនោមាន សេចក្តីសុខទុក្ខជាខាងក្នុង ក៏កើតឡើង ព្រោះមនោសម្ផស្សជាបច្ច័យ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ កាលបើមិនមានដៃ ការកាន់ និងការ ដាក់ចុះក៏មិនមាន កាលបើមិនមានជើង ការឈានទៅមុខ និងឈានថយក្រោយ ក៏មិនមាន កាលបើមិនមានសន្លាក់ ការបត់ចូល និងលាចេញក៏មិនមាន កាលបើ មិនមានពោះ សេចក្តីស្រេកឃ្លានក៏មិនមាន ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពិត យ៉ាងនេះឯង កាលបើចក្ខុមិនមាន សេចក្តីសុខទុក្ខជាខាងក្នុងក៏មិនកើតឡើង ព្រោះចក្ខុសម្ផស្សជាបច្ច័យ ។ បេ ។ ព្រោះជិវ្ហាសម្ផស្សជាបច្ច័យ ។ បេ ។ កាលបើ មនោមិនមាន សេចក្តីសុខទុក្ខជាខាងក្នុងក៏មិនកើតឡើង ព្រោះមនោសម្ផស្សជាបច្ច័យ ។ សមុទ្ទវគ្គទី ៣ ចប់ ៥ ឧទ្ទាននៃសមុទ្ទវគ្គនោះ គឺ ព្រះអង្គសម្តែងប្រៀបពីសមុទ្ទ ២ រឿង រឿងព្រានសន្ទូច ១ ប្រៀបដោយដើមឈើមានជ័រដូចទឹកដោះ ១ រឿងព្រះមហា កោដ្ឋិកៈ ១ រឿងព្រះកាមភូ ១ រឿងព្រះឧទាយិ ១ អាទិត្តបរិយាយជាគម្រប់ប្រាំបី ១ ទ្រង់សម្តែងពីដៃជើង និងសន្លាក់ ២ រឿង ហេតុដូច្នោះ ទើបហៅថា វគ្គ ។ អដ្ឋកថាទុតិយហត្ថបទបព្វសូត្រ