អដ្ឋកថា បញ្ចកង្គសូត្រ ទី ៩

បទថា ឧទាយិ គឺព្រះឧទាយិត្ថេរ ដែលជាបណ្ឌិត ។ បទថា បរិយាយំ គឺហេតុ ។ បទថា ទ្វេវានន្ទ គឺម្នាលអានន្ទ វេទនា ២ ក៏មាន ។ បទថា បរិយាយេន គឺដោយហេតុ ។ ឯក្នុងទីនេះ គប្បីជ្រាបវេទនា ២ ដោយ អំណាចកាយ និងចិត្ត ។ វេទនា ៣ ដោយអំណាចសុខជាដើម ។ វេទនា ៥ មានសុខ្រិន្ទិយជាដើម ដោយអំណាចឥន្ទ្រិយ ។ វេទនា ៦ មាន ចក្ខុសម្ផស្សជាដើម ដោយអំណាចទ្វារ វេទនា ១៨ មានពាក្យថា ឃើញរូប ដោយចក្ខុហើយ រមែងពិចារណានូវរូបដែលជាទីតាំងនៃសោមនស្ស ដោយ អំណាចការពិចារណាជាដើម ។ គប្បីជ្រាបវេទនា ៣៦ យ៉ាងនេះ គឺសោមនស្សអាស្រ័យផ្ទះ ៦ អាស្រ័យនេក្ខម្មៈ គឺការចេញចាកកាម ៦ ទោមនស្ស អាស្រ័យផ្ទះ ៦ អាស្រ័យនេក្ខម្មៈ គឺការចេញចាកកាម ៦ ឧបេក្ខាអាស្រ័យ ផ្ទះ ៦ ឧបេក្ខាអាស្រ័យនេក្ខម្មៈ គឺចេញចាកកាម ៦ ។ គប្បីជ្រាបវេទនា ១០៨ យ៉ាងនេះ គឺវេទនាទាំងនោះ ក្នុងអតីត មាន ៣៦ ក្នុងអនាគត មាន ៣៦ ក្នុងបច្ចុប្បន្ន មាន ៣៦ ។ បទថា បញ្ចិមេ អានន្ទ កាមគុណានិ ជាអនុសន្ធិដោយ ចំពោះមួយបែបៗ ។ ពិតហើយ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ធ្វើវេទនា ២ ឲ្យ ជាដើម ទ្រង់បញ្ញត្តវេទនា ១ បុណ្ណោះក៏មិនមែន ។ ដោយបរិយាយ ត្រាស់ វេទនាតែម្យ៉ាងក៏មាន កាលទ្រង់សម្តែងវេទនានោះ ទើបទ្រង់ផ្តើមទេសនានេះ ដើម្បីបន្ថែមនូវវាទៈរបស់ជាងឈើ ឈ្មោះបញ្ចកង្គៈ ។ បទថា អភិក្កន្តតរំ គឺល្អជាង ។ បទថា បណីតតរំ គឺ ប្រណីតជាង ។ ក្នុងសេចក្តីនេះ អទុក្ខមសុខវេទនា លោកពោលថា ជាសុខ ព្រោះអត្ថថា ស្ងប់ និងប្រណីត ។ ចាប់អំពីចតុត្ថជ្ឈាន និរោធ ឈ្មោះថា ជាសុខ ដោយអំណាចមិនបានសោយអារម្មណ៍ ។ ព្រោះថា ឈ្មោះថា សុខ ដែលសោយអារម្មណ៍ កើតឡើងដោយអំណាចកាមគុណ ៥ និងដោយ អំណាចសមាបត្តិ ៨ ។